ناپیدا

2012-01-06T12:18:00.002+03:30

این کمترین حق هر سفر دوستی است که وقتی خبر امکان سفر به سری لانکا را می شنود، به پول اش هیچ فکر نکند. و همینطور به مرخصی. و درجا بگوید آخ جان من هستم. و برود و حالش را ببرد. نه اینکه هی فکر کند که پول ندارد، که نگران مرخصی باشد، که بیآید سری لانکا را گوگل کند و هی غصه بخورد که اگر پولش جور نشد، که اگر مرخصی نداد، که اگر نشد که برود چه خاکی بر سر کند؟ دوستانش بروند و بشود حکایت سفر به نپال؟ تا عمر دارد بزند تو (رو) سرش که چرا نرفتی نپال؟ پول نداشتی که نداشتی. قرض می کردی. نشد، دخل ِدخل کافه ای، رستورانی چیزی را درمیآوردی . بانک حالا خطرناک است. اما کافه چی؟ تا بیآید بفهمد چه شده تو پول را قاپیده ای و رفته ای. اصلا و ابدا انتظار دزد را ندارد( آفرین؛ تازگی ها دوباره داستان عامه پسند تارانتینو دیده م).آنهم خانوم. تازه نه هر دزدی. دزد فیلم های مسعود خان کیمیایی. که یعنی پول را بقاپی و سفرت را بروی و بعد از سفر هر پولی که دست ات آمد را تقدیم دخل کافه کنی. یه یادداشت هم بگذاری که دست اش بیآید پول را خرج چه سفری کردی. نه خرج دود و دم، یا خلاف. چند تا از عکس ها را هم ظاهر کنی و ضمیمه ی یادداشت کنی. ببیند که به به چه طبیعتی. عکس ها را ببرد خانه به زن و بچه اش نشان دهد. بچه اش بگوید بابا ما هم بریم اینجا؛ عجب جای قشنگی ست، چه میمون های بامزه ای چه گلی چه بلبلی.‏
تکرار میکنم. کمترین حق هر سفر دوستی، بی نیازی از پول و پول است

2011-06-18T19:26:00.004+04:30

قبلنا خیلی با خود داستان حال نمی کردم. با بوش چرا. از روز ازل. بوش به نظرم یکی از بهترین هاست. همین الان یه کارخونه ای برداره عینن بوش رو عطر کنه بده بیرون بنده مشتری ام. خودش بهم نمی ساخت یک. دوستان رو به یه روزی انداخته بود که بی علف فیلم دیدن و مهمونی کردن و موزیک گوش کردن و حال کردن رو یادشون رفته بود، دو. غلط بود دیگه.
من رو اعصابمه این قضیه. خیلی کارمون زاره اگه بی علف و مشروب نتونیم حال کنیم. چیه بابا. اه. خلاصه این دو تا قضیه باعث میشد من و علف در حد سلام و علیک بمونیم. اون دو دفعه ی اول جوری بهم نساخت که به گه خوردن افتادم. گذشت و گذشت تا بعد از مثلن یه سال. ما گفتیم آقا ما هم بازی. از اون روزهای لوده گری و خوش خوشانگی م بود. پرسیدم چند پک بزنم ان و گه م قاطی نمیشه؟ گفتن به پک نی به فازه. فازش رو بگیر. خنده ی تمسخر سر دادم. که یعنی دلتون خوشه بابا شمام. فاز این بنده خدا کجاش ئه اصلن و من چه جوری باید بگیرمش آخه. خلاصه، نمه نمه نشانه های خوب در من ظاهر شد. به طرز عجیبی کره کردم. دستام رو مشت مشت پاپ کورن می کردم و می چپوندم تو دهنم. پفک و چیپس و پاپ کورن رو قاطی ماست و خیار می کردم و قاشق قاشق خرتناق می کردم. همه رستوران های دور و اطراف رو تو ذهنم بررسی می کردم که الان به کدومشون زنگ بزنیم سفارش بدیم خدا رو خوش میآد! که کدوم غذاش کره تره!. هیچی دیگه سومین شبی که امتحانش کردم رو فقط و فقط به کره خوری گذروندم. بعد، یه دفعه دیگه، علاوه بر کره خوری تصویر های خفن هم می دیدم. اینجا نوشتم و گذاشتمش . همون اورست و اینا رو میگم. دیگه بلد شده بودم ذهنمو کجاها ببرم . با ذهنم بازی می کردم.
مثلن دیشب همه ی حواسم رو دادم پی تو. و بعد از تو، یکی دو نفر دیگه. گفتم سعی کنم با تمام جزئیات از سر تا پات رو تصویر کنم. چشامو بستم. از موهات شروع کردم. دونه به دونه شون رو دیدم. سیاه ها سفید ها. بعد پیشونی. چروک داره یا نداره. اگه داره کجاش. ابروها. چشم راست. رنگش. اینکه دقیق چه رنگی ئه چشمات ...‏
بعد این صد و بیست و هفت ساعت رو دیدین؟ یه جاهایی زوم میکنه زوم میکنه و دست آخر می رسه مثلن به بافت دست یارو ؟ اون جوری. یهو بی هوا زوم این می کردم. حساب کتاب نداشت زوم این کردنم. واسه ش نمی تونستم منطقی پیدا کنم . که مثلن چرا مو و چشم ؟ چرا مثلن پیشونی نه؟ بعد چشم چپ ات. و خلاصه تک تک اجزاء به نوبت. حالا اینا چیش خفنه؟ این که مثلن وقتی به چشم راست ات رسید، بعد از اینکه خودم بی هیچ کمکی چشم راست ات رو تصویر کردم و شروع کردم به مداقه، یهو یه سکانس از یه روزی که داشت بهمون حسابی خوش میگذشت رو دیدم. بعد اون سکانس تبدیل به عکس شد . بعد من زوم این کردم رو چشم ات و با همونی که تصویر کرده بودم مقایسه کردم. مو نمی زد. یا مثلن، به کنج لب ات که رسیدم باز یه سکانس از اون اتاق که بغل هم خوابیده بودیم و من سرمو گذاشته بودم رو دست ات و داشتم نگاه ت می کردم و تو خواب بودی رو دیدم. که باز شد یه عکس. بعد من زوم این کردم و نقاط ابهام در مورد کنج لب ات بر طرف شد. خلاصه از بالا تا پایین . مو به مو.. گمونم یک دو ساعتی زمان برد. البته نه بی وقفه. بعد از انگشت های دست ات یه استراحت کوچیکی به خودم دادم. عجیب بود. خیلی.
یک سکانس هایی خب تو تاریکی بود. چشم چشم رو نمی دید. بعد انگار که یک فلان فلان شده ای دوربین داشته و از ما فیلم گرفته. من فیلم ها رو می دیدم؛ هر جا که تنهایی از پس تصویر کردنش بر نمی اومدم. بعد فیلما نور درست حسابی ای داشتن. حتی اونی که از اون اتاق کوچک و تاریک بود. بعد همون میشد عکس. من هم تو فیلم و عکس ها بودم. یعنی از پشت نگاه من نبود. یه تخم سگی از یه زاویه های عجیب و خوبی فیلم گرفته بوده و عکاسی کرده بوده.عجیب و جالب بود و حال داد. خیلی.
بعد من یه چیزی شنیده بودم که مثلن اگه موزیک گوش کنی و تمرکز کنی میتونی خط هر سازی رو که دوست داری رو جدا از مابقی سازها بشنوی. خط اون ساز بُلد بشه واسه ت. اینم امتحان کردم. البته که تعریف از خود نباشه. من در حالت عادی هم این کار رو می کنم. اما خب این بار یه کیفیت دیگه ای داشت. همینا دیگه. هرزگاهی حال میده. و یادم بمونه که دقیقن هرزگاهی.

کاسه کوزه، تانزانیا

2011-03-08T23:24:00.000+03:30

2011-02-11T19:30:00.003+03:30

یه غصه ی درسته
نه دست و پا شیکسته
رو کولش ام؟
رو کولم ئه سگ پدر
چسبیده و ول کن نیس
یه فرصتی پیاده شه؟
پیاده شم
آسون نیس

*یه قصه ی درسته، نه دست و پا شیکسته ی شهر قصه

هم اکنون نیازمند یاری سبزتان هستیم؛ آقایانِ عزیز

2011-01-21T13:51:00.002+03:30

آقاجون، پاشین بریم دم پردیس و با ملّت گپ بزنیم که آقا جون، اگه شما ها هم به نشانه ی اعتراض نیآین، همینجوری نمیمونه. اینا میگن گه خوردیم. بشه مثل قبل. خانوم ها تشریف بیآرن. نشد نداره. چند تا بازی مونده؟ من مثل سگ پایه ام. بیآین فقط هی خبرشو همخوان نکنیم که فایده نداره. آباریکلا؛ پاشین.

گه ام اگه نرم سراغش

2011-01-20T17:10:00.003+03:30

یه شبی، خونه ی یه دوستی، داشتیم شر و ور میگفتیم و هه هه هه میخندیدم. از بچه ها هنوز کسی نیومده بود. خودمون دو تا بودیم. اون منو خوش داشت؛ من نه. من کس دیگه ای رو میخواستم. اونی که من میخواستمش روحش هم خبر نداشت. روح منم این دوستمونو خبر نداشت. خودش آخه هیچ وقت بهم چیزی نگفت. حتی سعی نمیکرد حالیم کنه. یه روز دوستش بهم گفت که فلانی تو رو هست خیلی.
من که به فلان میرم اینطوری. من خیلی طاقت بیارم مثلن شیش ماهه. میگم به یارو. فارغ از جوابش.
پا شد رفت چایی بیاره. کنترل رو برداشت و پلی کرد یه چی رو و حرفشو ناتموم گذاشت. یه خورده بعد سرشو کج کرد ببینه آیا با موزیک خوشحالم! دید دارم بگی نگی عر میزنم. من اینطوری ام. با یه چی خیلییی حال کنم عر میزنم. چایی رو گذاشت اون کنار، نور رو کم کرد و بلندم کرد به رقص. دمش گرما. عجب فهمید چی کار کنه.
بابا من خیلی به خودم ظلم کردم که آخه. من رقص رو خییییلی بیشتر از موزیک میخواستم/میخوام. چمیدونم؛ دستِ کم یه کلاسی چیزی.
دیروز رفتم شهر کتاب واسه آقای ریتو موزیک سوا کنم. دوست داشتم یگانه ای، حاج قربانی، عالم قاسم افی و تو همین مایه ها بگیرم واسه ش. آقای ریتو داره دامادمون میشه. داشتم سوا جدا میکردم که آقای قسمتِ موزیک، لا مازا ی خانومِ سوسا ی عوضی رو گذاشت. پام شُل شد. صد سالی بود که تحویلش نمیگرفتم. چه بسا اصلن یادم رفته بودش. ولو شدم کف زمین و گفتم:
بدبخت، تازه بیست و شش سالته. پولاتو جمع کن و از باباتم قرض کن و بگو میخوام یه دو سال واسه خودم باشم اگه موافق باشید. برو خرجِ رقص کن. بجمب تا خشک نشده تنت. از این کشور به اون کشور، از این کلاس به اون کلاس. بدبخت مگه چقد دیگه زنده ای؟

2011-01-16T12:54:00.002+03:30

چرا لال نشدم وقتی به باباش گفت

باباااا، زیپ کفشمو باز میکنی؟

منِ گه چمیدونستم؛ گفتم ااااِ خب خودت باز کن دیگه بچه جون. تار به این سختی داری یاد میگیری بعد...

هیچی نگفت. دیدیم زیپ کفشش در رفته حسابی. بعد، کفشش کهنه..

باباش دولا شد و با زیپ گلاویز شد؛ گیر کرده بود؛ وا نمیداد سگ پدر..

و من از کفشام بدم اومد. از زبونم هم. از خودم هم.‏‏

نباید یه جوری باشه که آدم شماره دوستای قدیمیش یادش نره؟

2010-12-21T18:29:00.006+03:30

دختر دایی م شونزده اینا سالشه. اومده بود خونمون. شبم خوابید تو اتاق من. پتو کشیده بود رو سرش و زیرزیرکی اس ام اس میداد. تلق تلق، تلق تلق. لابد از من خجالت میکشید که رو ویبره گذاشته بود و زیر پتو قایم شده بود. نصفه شب بود و منم خسته و شلافه. ول نمیکرد که. بعد اون یارو زنگ میزد این یواشی میگفت بعدن حرف بزنیم. فقط اس ام اس کنیم. بعد من یاد خودِ هشت/نه سال پیشم افتادم. با آریا دوست بودم. از اون مدلا که تاپ تاپ و گُر و اینا. خیلی عجیب میخواستمش. اونم همینطور. تازه با هم دوست شده بودیم. نیشم کلن باز بود در زندگانی. با خانواده پاشدیم رفتیم شمال. من نمیخواستم برم طبعن. سختم بود. از صب تا شب ور دل هم بودیم. سختمون بود دیگه. جوون بودیم خب. رفتم. شبا مکافات داشتم. من و سولماز و عمه و دختر عمه تو یه اتاق میخوابیدیم. من میرفتم زیر پتو زر زر زر. فرداش عمه متلک مینداخت که بالاخره دیشب خوابت برد؟ چهار روزی قرار بود بمونیم. من فردای روزی که رسیدیم سرمای سختی خوردم. تب و اینا. شانسی که داشتم، من و سولی مشترکن یه موبایلی داشتیم. شب زنگ زد. حالم خیلی خراب بود. تب و لرز شدید. گفت چرا نمیبرنت دکتر. گفتم نمیخوام. فردا خوب میشم. گیر نده خوبم.دوست داشتم قطع کنم بخوابم. نمیذاشت. نگران بود. کلن از اون مدلا بود که هی نگران میشد. تا میفهمید یه مرضی دارم به مامانش میگفت سوپ درست کنه. می یومد می آورد دم خونمون. هه، یه بارم که اون مریض بود اومد خونمون. رو تخت من دراز شد. منم رفتم که مثلن سوپِ آماده درست کنم. ریدم .قلمبه قلمبه شده بود سوپه. خورد و به به چه چهِ الکی کرد. ماچش کردم. گفت مریض میشی. ماچم کرد. فقط ماچ بلد بودیم. تو تاکسی هم ماچ کرده بودیم همو. یه مقوا گرفتیم جلو صورتمونو همو ماچ کردیم. گفتم دکتر نمیرم که نمیرم. اگه بذاری بخوابم فردا خوب میشم دیگه بابا جون. گفت باشه. موبایلو سایلنت کردم. صب که پا شدم دیدم زیاد بار زنگ زده. زنگ زدم. خونه نبود. موبایل نداشت. عصر زنگ زد که کجایی. گفتم داریم میریم لب دریا. گفت کدوم دریا. گفتم کله خر با کی اومدی؟ گفت تنها. مخ پسر عمه ها رو زدم که ما نریم باهاشون. با هزار مکافات با بهروز و بابک رفتم ببینمش. حالا با اونام خیلی راحت نبودم. که مثلن بریم دوست پسرمو من ببینم. اما اصن این چیزا واسه م مهم نبود. ینی اصن بهش فکر نمیکردم. مدیر دانشکده هم میدونست ما رو. به آریا میگفت به ساناز بگو فلان چیزو یادش نره بیاره. همه ی استادا هم. ما گرم بودیم. هیچی نمیفهمیدیم. البته فضای دانشکده ی ما یه جور دیگه بود. فضا کوچیک بود. استادا همه رو به اسم کوچیک صدا میزدن. راحتتون کنم؛ من لیسانسمو از جایی گرفتم که صب تا ظهرش پر بود از پسر بچه های دوازده تا هفده ساله؛ ما طبقه ی بالا بودیم، اونا پایین. ما حواسمون بود جلوشون سیگار نکشیم، فحش بد ندیم؛ اونام حواسشون بود عاشق ما نشن؛ درهنرستان موسیقی پسران. ای بابا.. من میخواستم بگم پچ پچ های سپیده منو یاد همه ی اینا انداخت و یه جوری م کرد. شماره ش یادم رفته. بعد از اینکه بهم زدیم گفت نمیخوام ببینمت. گفت اذیّت میشم. گفتم لابد یه ماه نمیبینیم بعد مث قبل میشیم دیگه. درسمون تموم شده بود دیگه. آخراش بود. انتر سلام هم بهم نمیکرد. اصن انگار منو نمیدید. من متنفرم از این بچه بازیا. دیگه ندیدمش تا پارسال؛ زمستون بود. با صبا و حسین دم گیشه ی تالار وحدت بودیم. اومد از کنارمون رد شد. گفت بببَه خانومِ ستار. اینو گفت و رد شد. یه لحظه هم مکث نکرد که ببینه بعد صد سال چه شکلی شدم. من نتونستم آنن جواب بدم. یادمه برگشتم از صبا پرسیدم آ آ آریا بود؟ گفت آره. به حسین گفتم اینو دیدی؟ اولین دوست پسرم بود.

شیشکی بند میشویم

2010-07-02T16:30:00.002+04:30

دور و برت کم نداری سوهانِ روح
قربانش روم تخمِ چپ هم که نداری
سیب زمینی باش.
یک، دو، سه
تمرین می کنیم:
یادِ هر کدام که افتادی
یک شیشکی، یک " دددررررکککک"‏
اصلن هر چند تا که راضی ات میکند‏
فعلن همین دو تا رو مشق کن
حالت هیچ خوب نی
حواست هست؟

برای نیوشا

2010-03-25T21:38:00.005+04:30

چه آن سالها که پسر بچه های آفتاب سوخته ی هی داد و بیداد و هی مقوا تکان بده ی ویلا ویلا، چه این دو سال ِ آیینه ورزان ِمگس ورزان،- بخصوص تابستانها که چه ها که نمیکنند و چه بیچاره که میکنند و چه دهنی که سرویس می کنند- صبحانه ی اولین روز ِ عید را که خورده باشیم دیگر بلند بشو نیستیم. تجربه نشان داده که اولین صبحانه ی سال ِ نو دست کم تا نزدیکهای ظهر کش بیاید. شروعش دلقک بازی های یک دلقک. ادای این فامیل، ادای آن آشنا، ادای دخترِ دوستِ عمو سعیدی که من دایی صدایش میکنم و بد جور رو اعصاب همه می رود- دختر بچه را عرض می کنم- ادای حرف زدن تو دماغی ِ مریم خانم ِخیاط که با اینکه مادر ِگرام بسیار شبیه تر و شدید تر و خنده آور تر درمیآورد اما من ِ خوره دلم نمیآید ازش بگذرم وادای هر کس که به درآوردنش بیارزد و موجب خنده شود. نمیدانم بدانید یا نه؛ کیف مبسوطی ست دلقک بازی و بدنبالش خنده ی خانواده بخصوص محمد آقای شوهر عمه که عید به عید به زور دیده شده لبخندش. عوض اش زنش؛ فضا که فضای خنده باشد به هر چرتی میخندد. مامان که میبیند شانسِ برانگیختنِِ توجه جمع را ندارد، که بنده مهلتش نمی دهم، به ناچار گریه ی سرِ قبر ِ عزیز را در خواست می کند. درمی آورم. ماشالله گریه ی مادرِ گرام از همان ده دوازده سال ِ پیش که مادر بزرگ مُرد، تا هنوز زبانزدِ فامیل است. انگاری این را از همه باحال تر بدانم که دقیقن بعد از این اداست که نم نم گرم میشویم تا بپریم. همه به همه. مامان ایران از ردیفِ دندان های سپیدش که مالِ خودِ خودش است و هیچ پُر کردنی ندارد، واز لبخند گل وگشادش که چشمانش را آن چنان تنگ کرده که هیچ پیدا نیست، پیداست که حسابی حال میکند. هرچه باشد ادای عروس است و او هم همچین بفهمی نفهمی نمه یی مادر شوهری دارد. با این حال صدای غرولندش ازآن سرِ میز که اِی اِی اِی بواَم دِرآ دَر خانِم جان کوچیکه. پَ چرا اِدای مادِرِت دِر میآری؟
- خب خودش خواست. خب گریه ش ضایع س دیگه مامان ایران.
_ ای بااا ووووااااااااااااا
ای بابایی که از آن ور زن عمو که خاله صدیقه صدایش میکنم درمیآید که احترامِ پدر و مادرِ آن روزها کجا و امروز کجا. بابا در میآید که کاری ندارم که آن جور احترام درست بود یا نه اما هر چه نداشت یک جور تمرینِ صبوری داشت ؛ تمرینِ تحمّل. تحمّلِ شنیدنِ حرفهایی بر خلافِ عقیده و نظرت. اما حالا تا آذر حرفی بر خلافِ میل شما میزند آنچنان مخالف میشوید که
قبول دارم. من هر سال گندتر می شوم. هیچ بلد نشدم چطور آرام گوشش دهم. کلن با او خیلی چیزها سخت است. سختر از بابا. وسط حرفش می پرم که آیا این صبوری که می گویی خرج ِ همه می شد یا تنها پدر که احترامش عجیب واجب بود و هست؟ یا به دیگری که میرسید تلافیِ آن همه صبوری یکجا درمیآمد؟ فکر نمیکنید بعضی از همین احترام هاست که مارا به این روز نشانده؟ که سختمان است حرف زدن؟ که تا دیوانه نشیم حرف نمیزنیم؟ تا به آنجایمان نرسد؟ آن یکی از آن ور جوابِ من را من دوباره جوابِ او را. این بار بلندتر میخواهد هر جور که شده عرایضش را به نقطه برساند بابا اما مگر مهلتش می دهیم؟ خلاصه که شهر شلوغ میشود و فقط سپهر است که روی یکی مان زوم می کند و متوجه اش می شود. آنهم از صدقه سرِ آن یه نمه لب خوانی. مامان که کلن روال حرف زدنش بلند است تا بیاید بحث را دست بگیرد من قاطی می کنم که چرا شماها فکر میکنید همه کرن؟ بابا جان یک میز که بیشتر فاصله نداریم. جانِ مادرتان بیایید و آرومتر حرف بزن امسال مامان خب. اخلاقی که دارم هیجانی که میشوم زبانِ مادری ام دچارِ مشکلاتِ عدیده میشود. همان لحظه که با رگهای بیرون زده ی قلمبه ی گردن جمع را دعوت به آرامش می کنم، دست کم پنج نفر همزمان جوابم میدهند که تو خودت گاهی بد رو اعصابی، تو خودت که از همه بدتری، تو تو تو تو خودِ همین الانت را ببین آخه. و من هم میگردم کسی را پیدا می کنم که دارد جوابم را نمیدهد. غالبن بابا
- خب منم مث ٍ شما
خلاصه که ما گله گنجشک های این شاخه به آن درخت، سعی می کنیم دست کم به طور مختصر و مفید که چه عرض کنم، نظریاتمان را راجع به خانواده، سیاست، کی گفته که همه باید بهترینِ حرفه شان باشند، هنر، تاثیرِ دوستِ ناباب بر آینده ی جوانانِ فامیل، مهاجرت، ازدواج، سینما، آیا باید بچه درست کرد یا نه، موفقیت بهتر است یا رضایت و صد و بیست و هفت بحث دیگر را بشنوانیم به یکدیگر. دستِ آخر وقتی دهانهای همه مان شد دهانِ کروبی، نوبتِ مامان ایران است که بحث را بی پیش درآمد بکشاند به داستانِ مرگِ شوهرش. شوهری که دوستِ جون جونی ِنادر نادرپور بوده و تنها روشنفکرِ تبار و بس که روشنفکر بوده تریاک دود می کرده و کوچک و بزرگ در برابرش کلاه از سر بر میداشتند و مرد و زن دوستش داشتند و این را تشییع جنازه ی باشکوه و شلوغش گواهی می داد . بکشاند به داستانِ روزِ مرگِ آقا رضا شوهرش که چطور گیتی داد و قال راه انداخته که تا نبینمش نمیگذارم خاکش کنید که آنقدر جیغ زده که بردنش پیش آقا رضا و آن وقت فقط گریه کرده بی جیغ، که چطور بابا بغض های بزرگتر از پرتقال اش را فرو می خورده که نکند جوری شود که بزرگترین، شانه هایش تکان بخورد، که چطوراعظم آرام آرام اشک میریخته وچطور سعید به شب هایی فکر میکرده که دیگر آقا رضا نخواهد فرستادش پی ِ تریاک چون مرده و حساب میکرده که با این سنِ کمش تا مرگش چقدر دلش تنگ ِ آقا رضا خواهد شد و به برادرش فکر میکرده که باید دکان داری کند و قید ِ درس را بزند و چمیدانم لابد به مادرش هم فکر کرده که آیا بعد از او شوهر می کند یا تنهایی از پسشان برمیآید؟
این ها را خدا می داند برای ِ چندمین بار میگوید و عینِ هر بار خودش و من و بابا را به گریه می اندازد. مابقی بلد شدند چطور گریه نکنند؛ ما نه. حتی بابا که آن سالها بلد بود، دیگر لاین کینگ هم به گریه اش میآندازد. چه برسد به داستانِ روزِ مرگِ اقا رضا.

و بعد سکوت
بعدترش صدای قیژ قیژ صندلی ها و بعدترش شُر شُر ِ آب و جرینگ جرینگ ِ ظرف ها و موف موف وخنده توامان.

2010-02-23T14:30:00.003+03:30

2010-01-09T10:47:00.008+03:30

How I needed you
How I grieve now you're gone
In my dreams I see you
I awake so alone

I know you didn't want to leave
Your heart yearned to stay
But the strength I always loved in you
Finally gave way

Somehow I knew you would leave me this way
Somehow I knew you could never, never stay
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away
And my being

In my dreams I can see you
I can tell you how I feel
In my dreams I can hold you
And it feels so real

I still feel the pain
I still feel your love
I still feel the pain
I still feel your love

And somehow I knew you could never, never stay
And somehow I knew you would leave me
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away
Oh I wish, I wish you could have stayed

ANATHEMA

2009-12-14T14:10:00.005+03:30

رویاهاتو از دس نده
واسه این که اگه رویاهات از دس برن
زندگی عین بیابون برهوتی میشه
که برفا توش یخ زده باشن.

رویاهاتو از دس نده
واسه این که اگه رویاها بمیرن
زندگی عین بال بریده ی یه مرغ میشه
که دیگه، مگه پروازو به خواب ببینه.

لنگستن هیوز

2009-12-14T13:59:00.001+03:30

با ترس یا با ریش گرو گذاشتن
دموکراسی دس نمیاد
نه امروز، نه امسال
نه هیچ وقت خدا.

منم مث هر بابای دیگه
حق دارم
که وایسم
رو دو تا پاهام و
صاحب یه تیکه زمین باشم.

دیگه ذله شدم از شنیدن این حرف
که: " - هر چیزی باید جریانشو طی کنه
فردام روز خداس"
من نمی دونم بعد از مرگ
آزادی به چه دردم می خوره،
من نمی تونم شکم امروزمو
با نون فردا پر کنم.

آزادی
بذر پر برکتیه
که احتیاج
کاشته تش.

خب، منم این جا زندگی می کنم نه،
منم محتاج آزادیم
عینهو مث شما.

لنگستن هیوز

2009-11-28T22:28:00.002+03:30

من دیگه گه بخورم وقتی ترافیکه، مردم جمع شدن، آمبولانس یا آتشنشانی گوشه ی خیابون وایساده، جایی به جز روبه روم رو نگاه کنم. در عرض سه ماه، چهار بار ب.. رفتم؛ دیگه بسمه.

2009-11-27T14:48:00.003+03:30

پدربزرگم همیشه می گفت: " زندگی جور گیج کننده ای کوتاه است. به گذشته که نگاه می کنم، زندگی آنقدر به نظرم کوتاه می آید که به زحمت می توانم بفهمم، چطور ممکن است، مرد جوانی تصمیم بگیرد به طرف دهکده ی بعدی بتازد، ولی نترسد که- گذشته از حوادث بین راه- مهلت همین زندگی معمولی ِ خوش و خرم، بارها کوتاه تر از آن زمانی باشد که برای چنین سفری لازم است".

فرانتس کافکا

2009-10-08T10:37:00.005+03:30

قدیم تر ها هر وقت دلش عجیب تنگ کسی می شد، خودش سوت میزد که مثلن موبایلش در حال زنگ خوردن است. به دروغ تعجب می کرد که مثلن این چه شماره ایست! و بعد گوشی را سایلنت می کرد و میچسباند به گوشش که مثلن سلام، مرسی، ااااا َ تویییییی!

به دروغ وانمود می کرد که شلوغیه خانه، صدا به صدا نمی رساند. به دروغ حال و احوال می کرد و از روزگارش می پرسید. به دروغ غش غش می خندید. به دروغ طنازی می کرد. به دروغ خاطره ی واقعی و نه دروغینی که خنده دار بود و می دانست که آن مردِ پشت خط حتمن خوشش می آید را با شعف خاصی تعریف می کرد و یک آن، با صدای مادرش که صدایش می زد، یا با صدای زنگ در، یا توسط ویبره ی موبایل که یادش رفته بود وقتی سایلنتش می کرده ویبره را هم قطع کنه، به خودش می آمد و میدید که

ای وای ی ی ی چقدر دلتنگ است و چه احساساتیه نازکی ست که دلتنگی به این روز انداخته اش.

ای داد بیداد

2009-09-22T20:27:00.000+03:30

مشکاتیان ادیب بود. سئوال میپرسیدی، غزل جواب میگرفتی. موسیقی سوار شعر کردنش حرف نداشت؛ردیف را می فهمید. بیدادش، دستانش، نوا مرکب خوانی اش وچه چه چه، نشانگر فهم عجیبش از ردیف است. بی خودی سنگ ردیف را به سینه نمی زد. خلاق بود به معنای واقعی کلمه.من که هیچ نفهمیدم ایده هایش را چطور بسط و گسترش میداد و چطور جوری تنظیم می کردشان که آن جور تنظیم یا مشابه اش را، نه خود جایی شنیده بود و نه دیگری . همیشه مشکاتیان و علیزاده، به همین دلیل، روی اعصاب من بودند.بس که قلدر بودند و من درک نمی کردم/نمیکنم که آخه چه جوری!. مشکاتیان نباید به این زودی میدان را خالی میکرد. نباید ایده هایش را به ثمرننشانده میرفت. بلد نیستم بهتر بگم؛باید می ماند. آنقدرغرور به خرج دادید که اگرهم یک روزی، یکی تان پیدا شود و از خر شیطان پایین بیآید و پیشنهاد گروه نوازی بدهد، باز لنگ بمانید؛ اینبار لنگ ِسنتور.

دست مریزاد دست مریزاد

2009-09-18T13:42:00.007+04:30

ما از کریمخان حرکت کردیم به سمت میدان ولیصر. جمعیت ِسبزها زیاد و فشرده بود.دست کم از کریمخان تا ولیعصر، بیشتر سبزها بودند/بودیم.

فریاد می زدیم:
مرگ بر دیکتاتور
درود بر موسوی
درود بر کروبی
درود بر خاتمی
منتظری زنده باد، صانعی پاینده باد
اعتراف، شکنجه دیگراثرندارد
دروغگو، دروغگو، شصتو سه درصدت کو؟
بسیجی واقعی، همت بود و باکری

محمود خائن آواره گردی
خاک وطن را ویرانه کردی
کُشتی جوانهای وطن الله اکبر
کردی هزاران در کفن الله اکبر
مرگ بر تو
مرگ بر تو
مرگ بر تو
مرگ بر تو (واقعن می چسبید و آخرین مرگ بر تو به قدری صلابت داشت که مو به تن راست می کرد)
"یار دبستانی من" هم خوانده می شد.گاهی دسته های کوچک قدسی ها از کنارمان رد می شدند؛ آنها مرگ بر امریکا می گفتند و ما مرگ بر روسیه جوابشان را میدادیم.
قدسی ها میدان ولیعصر رو پر کرده بودند. آنها با بلند گوهایشان "مرگ بر اسرائیل" می گفتند و ما جوابشان را "بگو مرگ بر چین" می دادیم .آنها برادران را دعوت به اتحاد می کردند ما هو میکردیمشان.هوووووووووووو هوووووووووووووو
و این "هو" به قدری بلند بود که دیگر صدایشان شنیده نمیشد؛ آنهم با بلند گو. فقط چهره هایشان سرخ و سرخ تر میشد و دهانشان باز و باز تر.

بچه گرویلد

2009-08-31T09:02:00.002+04:30

یکی از دوستامون گرویلد، که آلمانیه و چند ماهی اومد ایران برا تقویت زبان فارسی ( اصفهان مشق فارسی می کرد ) رو دو باری گرفتند و حسابی تنش رو خاروندن. نمیدونم انتظار داشتن به چی و با چه زبونی اعتراف کنه!چون اونا که نمی دونستن گرویلد مثل بلبل فارسی حرف می زنه. گرویلد هم از همون اول حسابی خودشو زده به کوچه ی علی چپ و هر چی میگفتن عین خنگا نیگاشون می کرده. بار آخری که گرفتنش، ناخوداگاه خیلی ی ی ی ی ترسوندن بچه رو؛ همینطور که بهش نیگا میکردن میگفتن: این پسر گندهه رو بکشیم، قیافش شبیه اسرائیلی هاس؛شبیه جاسوساس.

سولی قهرمان داره میآد

2009-08-28T14:27:00.003+04:30

زود بیا که ناجور دلم تنگه هاااااا. بیا که ناجور پُکیدنم گرفته. ایندفعه از همیشه خوشحال تر و دلتنگ ترم؛ بیا لعنتی، زودتر بیا.

2009-08-28T14:22:00.003+04:30

میگن تمبر احمق.دی نژ.اد چاپ شده و مردم حیرون موندن کدوم طرفشو تف کنن.

برای جلاد بزرگ

2009-08-28T01:46:00.004+04:30

ورق برمی گردد یک روز؛ آخ که چه خنکی میشویم؛ نفرت هایمان را تلمبار کرده ایم؛ صبر کن.

زورگو زور بزن

2009-08-25T14:36:00.004+04:30

یه کارتونی بود قدیما که هیچ ایده ای ندارم که اسمش چی بود و کجایی بود وماجراش چی بود و کلن. اما زورگویی های تو من رو یاد یه تیکه از اون کارتونه می ندازه. این ماجرایی بود که: دو شبهه جنگجو سر بدست آوردن یه جایگاهی، یه آدمی، یه چیزی، با هم کل میندازن. یکیشون مثل تو بود و یکی شون باهوش بود . میرسه به یه جایی که میگن: آقا جون، هر کدوم، این پَر رو بندازین اون ور دیوار بُردین. تو میخندی که وااا این که کاری نداره، اون باهوشه اما هیچی نمی گه. خلاصه هی خودتو جر میدی و زور میزنی اما هیچ گهی نمیتونی بخوری؛ اون باهوشه اما یه فوت می کنه و خلاص. خلاصه که هی زور بگو و زور بزن و یه وقت فکر نکنی هااااا.

2009-08-19T20:03:00.004+04:30

دیشب شبکه خبر یه برنامه ی زنده ای نشون می داد که یاد مونالیزای(سامیلیک به مازیار ِ گل ِ گلاب) احمدی و رضایی افتادم. آقای فراهانی نامی( اگه اشتباه نکنم ) که من دقیقن نمی دونم چی کاره بود اما انگاری یه کاره ی بی ربطی به بحث بود، ( مدام میگفت جواب دادن به این سئوال ها وظیفه ی من نیست و کاش یکی از مسئولین اینجا بود تا به شما جواب می داد ) با یه آقای باحالی که از قضا اونم نمی دونم چی کاره بود، سر ِعلل نابسامانی نظام توزیع و تنظیم بازار با هم چونه می زدن. اینکه اینقدر دارم علمی( گفتم علمی؛یاد مقاله ی دوستمون افتادم ) و موشکافانه دیتیل در اختیارتون می ذارم واسه اینه که
آخرای برنامه خبر دار شدم و دیگه دیر شده بود واسه شناختن کارشناس ها و مجری هم دیگه حال نمی کرد به نام صداشون بزنه؛ یعنی کلن یه جمله گفت که اونم طبق معمول یادآور شدن ِ اتمام برنامه به کارشناس ها بود؛ خلاصه که همینه که هست. این آقای فراهانی که نمی دونم چی کاره بود، خیلی خونسرد بود اما اون آقا باحاله که نمیدونم تر(کم پیدایی آیدا؟) چی کاره بود، اعصاب سالمی نداشت و مدام شکایت می کرد از گرانی و نخ سوزن گرانی گوشت قرمز. هی شکایت می کرد و هی راه کار ارائه می داد و آقای فراهانی هم راه کارها و شکایت ها را به هیچ جایش ارجاع نمی داد. آخر سر گفت : ببینید، اگه دولت با مردم با صداقت و شفافیت حرف بزنه، دیگه ترسی نداره از عنوان کردن علل این گرانی ها و مردم هم قبول می کنند؛اگه دولت........ فراهانی می پره وسط و میگه آقا خشکسالی شده بود و دوباره آقا باحاله میگه: بله اما اگه دولت با مردم شفاف حرف بزنه، مردم می پذیرند. و این اگه دولت با مردم با صداقت و شفافیت حرف بزنه رو چند بار میگه؛عصبی و محکم.آخر سر هم مجری میپره وسط و با من و باقی بینندگان عزیز خداحافظی می کنه.

آفرین آفرین

2009-08-09T23:10:00.003+04:30

برای تو می نویسم . که می شناسمت. یک بار دیده ام ترا. اما انگاری که هزاری و میلیونی. نثر سبز داری حتی وقتی به رنگ خشم می نویسی. دلت آسمانی است. نامت را برای خود نگاه می دارم، اما عکسی را که گرفته ای می گذارم این جا و نوشته ات را هم می گذارم. تا بدانند که دل های سبز چه می کنند، بلکه اهل خشم و نفرت از ارتفاع نفرتشان بکاهند و چون آن پاسبان سر چهارراه بچه ها را بچه های خود بگیرند و ملتمس بگوید خیلی خوب دیگر بروید بروید بستنی بخورید. ادامه جمله پاسبان نگفته پیداست بروید وگرنه می آیند و من شب باید در خانه برایتان گریه کنم. این دل های سبز ادامه جوانی ما هستند وقتی بر لوله تفنگ سربازان ارتش شاهنشاهی گل کاشتیم. اما در زندگی گل نکاشتیم. شما گل بکارید در هر گلدان دلی. نامه اش را بخوانید. من اگر آن جا بودم هم بدین خوبی نوشتن نمی توانستم.
برای تو می نویسم که به من لبخند زدی در آن آفتاب داغ... و لبخندت را من از چشمهایت دیدم که دهانت مثل من پوشیده شده بود.. به قصد نا شناس ماندن. و کلامی بینمان نبود.. که در سکوت راه می رفتیم... من و تو .. و هزران نفردیگر .. میلیونها آدم دیگربرای تو می نویسم که سایه ای بودی آن شب در آن تاریکی پشت بام . روی خانه کوتاه تر جهت صدایت را که دنبال می کردم ..می رسیدم به صدایی که در هوا منفجر می شد.. شبیه آتیش بازی: رنگارنگ، در هوای تهران ..رنگی ..بلند.. “خدای ما بزرگ است”..خدای ما ترکیب ماست.. اجماع این بمب های رنگی که در هوا منفجر می شود..در هوای گرفته تهران . نمی دیدمت.. تاریک ترین نقطه ایستاده بودیم هر دو.. به قصد ناشناس ماندن.. در این آتش بازی رنگارنگ.برای تو می نویسم.. که دستخطت به من شبیه است .روی دیوارهای شهر .. و از جلوی دیوارهای کوچه سبز خانه خاله که می گذرم ..کلمه هایت را چند باره می خوانم دقیق و با حوصله که میدانم در نوشتنشان شتاب داشتی.. شتابی که نقطه های دیکتاتور را جا انداختی.. من با حوصله می خوانم چند بار تو را تصور می کنم در آن شتاب و ترس و با دستخطی شبیه من.. و شبیه همه ..برای ناشناس ماندن..برای تو می نویسم که جوابم را امشب بلند فریاد زدی. وقتی که هنوز صدا ها بلند نشده بود و پدر می ترسید که صدای تنهای ما در کوچه بپیچد و ما تنها باشیم وموتوریها از راه برسند و صدای خورد شدن شیشه ها بیاید و عربده های گوش خراش آنها که به قصد ترساندن ما آمده اند . اما تو فریاد زدی صدایت پایان ترس بود ..صدایمان به هم پیچید در آسمان.. و از دوردست تر صدایی گاهی به تو..گاهی به من پیوست و ترتیب الله و اکبرهایمان را به هم همه ای شبیه کرد.. زیاد که می شویم.. صداها به هم ریزید همه همه ای بلند می شود.. همه همه من را و تو را در خودش حل می کند و در آن حل شدگی ..ماناشناس می مانیم.. ما یکی از همه این صدا های بلندیم .برای تو می نویسمکه نمی توانم ببینمت.. که باید ناشناس بمانیم برای هم.. و برای او که ایستاده است به قصاوت در میان ما سرگردان و نا توان است از تفکیک ما ..که نا توان است از تسخیر این صداها در شب.. در آسمان ..در بزرگی بی سر و ته تهران.برای تو می نویسم که دستانت را گذاشتی دو طرف صورتم و دود سیگار را فوت کردی توی چشمانم و چششمهایم نمی دید که ببیند و بشناسد صورتت را.. چشمهایم می سوخت ..چشمانم که باز شد، دود رفته بود.. تو همبرای تو می نویسم که در را باز کردی به روی ما که وحشت زده پله ها را دویده بودیم و صدای خورد شدن در پشت سرمان می آمد.. و در انبوه صورت های وحشت زده که به خانه تو هجوم آورده بود صورت تو گم شد..و من نمی دانستم که تو کدام از مایی که در خانه کوچکت را به روی ما گشودی..برای تو که رد پای باتوم بر تنت ماندگار شده.. و من نمی شناسمت .. وکبودی را نمی توانم ببینم زیر این همه تن پوش هر روزه.می خواهم ببینمت دوست ناشناس من.. می خواهم یکی از این شبها پله های خانه را پایین بدوم بیایم خانه ات را پیدا کنم صورتت را ببینم در روشنایی. اسمت را بشنوم با صدای خودت. بگویم برایت که بودنت.. زنده بودنت ..صدایت ..حضورت.. این شهر را برای ابد شهر من می کند.می خواهم تمام روز از تصور بودنت جایی در این شهر، زنده بودنم را جشن بگیرم.می خواهم با چشم های بسته جایی ته ذهنم به تو خیره شوم صورتت را توی دفترهای طراحیم ترسیم کنم با آن دو چشم بزرگ و سیاه ..با آن چشمهای ریز روشن .. با آن یگانه نگاه رنجور.. امیدوار ..صبور ..کاغذهایم سیاه می شود از خط خطی ترسیم صورتت .. هزاران صورت تو .. هزاران چشمان توبرای تو می نویسم که شب هنگام نزدیک های صبح ایستاده بودی آنجا.. تنها تکیه به دیوار آجری و من در آن گیجی بی حد شبهای تهران پنجره ماشین را پایین می آورم که دستم را دراز کنم به سمتت.. با آن دو انگشت کشیده به نشانه پیروزی.. دستانت را بالا بردی به ثانیه ای و آن لبخند روشن. چه ذوقی کرد چشمهایت . چه ذوقی دارد تصویر پیروزیمی خواهم روزها را جلو بزنم تا برسد آن روز بزرگ.." بهار تهران ".. که دستت را به من می دهی.. و صورتت را می بینم و بلند بلند می خندیم به این که چه ساده صلح را پیدا کردیم.. به اینکه "دیدی چه زود گذشت؟.. دیدی تمام شد سیاهی تهران؟.."برای تو می نویسم ... که ایستاده اند در میانمان ..تماسمان را قطع کرده اند.. که نکند تک جمله کوتاهی از من برسد به تو ..که از زنده بودنت با خبر شوم ..که نامت را بدانم..که صورتت را ببینم .. که از تنها نبودنمان با خبر بشویم.. که از بیشمار بودنمان با خبر شویمدستت را می گیرم ..جایی میان خواب هایم بی واسطه..مستقیم..در گوشت زمزمه می کنم : تو تنها نیستی . ترسهایمان تمام شد.... ما تنها نیستیم .... ما ایرانیم.دستت را میگیرم میان خواب و بیداری دم صبح، بعد از کابوس های شبانه .. باد خنکی لا به لای درخت های باغچه می پیچد.. مرداد ماه تهران ..کسی توی گوشم زمزمه می کند :دستت را به من بده..نامت را به من بگو .

مسعود بهنود
مجموعه مقالات

تسلیت نیما جان، تسلیت نسرین جان؛ توان ِ گفتن به خودتان را ندارم؛ اینجا می گویم

2009-08-04T15:02:00.005+04:30

تنش سخت مثل سنگ شده‌ نتيجه 50 روز حبس در سردخانه است (سردخانه همان زندان مردگان است؟). غسالها به سختي برش مي‌گرداندند بدن يخ‌زده‌اش در گودي سنگ غسل جا نمي‌شود. بدنش باد كرده و متورم است، سرتاسر سينه زير گردن تا ناف، از اين شانه تا آن شانه، صليب‌وار شكافته شده انگار كالبد شكافي‌اش كرده‌‌‌اند شايد هم دنبال گلوله بوده‌اند. يك دايره كوچك روي سينه چپ، همان‌جا كه روزي قلبي مي‌تپيده جاي گلوله را نشان مي‌دهد. سوراخ روي سفيدي سينه، بد جور به چشم مي‌آيد برعكس آن سوراخ كوچك ديگر كه پشت بازوي راست جا خوش كرده و كسي نمي‌بيندش. بي‌دليل هم نيست وقتي جنازه را برمي‌گردانند آنقدر پشت خونين و پاره پاره‌اش چشم آدم را سوزن مي‌زند كه ديگر حواست به سوراخ كوچك پشت بازو نباشد. چند گلوله خورده؟ دو تا، شايد هم يكي، شايد دستش را هنگام تيراندازي سپر كرده اما گلوله از بازويش عبور كرده و به سينه نشسته اما جاي خروج گلوله از آن طرف بازو كجا است؟ نمي‌دانم.

غسالها، كماكان مي‌شورندش. معلوم است قبل از مرگ بيمارستان بوده، چسبها و سوزنها و چيزهاي ديگري كه اسمشان را نمي‌دانم اما در بيمارستان به تن و بدن آدم آويزان مي‌كنند هنوز بر پيكر سنگ شده‌اش آويزان است. غسال با دست همه را مي‌كند. در جوي پائين سنگ، خونابه چسبها و سوزنها و ... را با خود مي‌برد. پنبه‌هاي سفيد، پيكره پاره پاره‌اش را در برمي‌گيرند. كتان را مي‌برند و كفن مي‌كنند.

تعدادمان كم است. بيست سي ‌نفري مي‌شويم. گرماي ظهر مرداد آدم را داغ مي‌كند. اما خوبي‌اش اين است كه اشك را همان روي صورت بخار مي‌كند. مامان تقريبا از حال رفته، ناله‌هاي نامفهوم مي‌كند. خاله مثل هميشه در سكوت گريه مي‌كند. از شدت تكان شانه‌هايش مي‌توان شدت گريه را فهميد. خانواده پسردار خوبي‌اش اين است كه براي بر دست گرفت جنازه، آدم كم نمي‌آوري. من و دو برادرم، سه پسرخاله و سه پسردائي، گرداني هستيم بي خواهر. مي‌بريمش قطعه 208 خودش قبلا قبر كنار عزيز را براي خودش خريده بود. مي‌خواست كنار مادرش دفن شود. در قبر گذاشتيمش. ماشين پليس كنار ايستاده، مامورها فقط نگاه مي‌كنند، بدبختها بهانه ندارند ما كاري نمي‌كنيم گريه داغ مرداد و خاك گرم بهشت زهرا و جنازه زير خاك مگر مي‌گذارد؟
عجب! چه راحت مي‌‌نويسم، هيچ وقت فكر نمي‌كردم بتوانم به اين راحتي بنويسم دائي بهزاد را در قبر گذاشتيمش، دائي كوچك را، دائي شوخ و شاد را، مدتي بود نديده بودمش هم تنبلي من هم ... ديروز كه با مامان خانه‌اش رفتيم دنبال شناسنامه و سند قبرش، چه كشيديم. به تنهائي عادت كرده بود. خانه كوچك و تميزش، لباسهاي نوئي كه تازگيها خريده بود. دو دست كت شلوار آويزان در كمد، كاغذ كنار تلفن: قند، روغن سرخ كردني، آلو و ... گويا فهرست خريد بوده. بربري‌هاي با دقت تكه شده در يخچال، بادمجان سرخ شده در فريزر، ظرف‌هاي مرتب چيده شده در آب‌چكان، خانه كوچكش چقدر منظم و مرتب است. چه كسي مي‌گويد خانه بي زن، بي‌سامان است. مسواك جلوي آينه، عكس من و نسرين و عزيز كنار تلفن، جزئيات است كه آدم را آتش مي‌زند. هيچ وقت فكر مي‌كردي كسي با ديدن حوله و مسواكت آتش بگيرد؟ من و مامان گرفتيم.
حالا اين زندگي ساده كوچك معمولي و زيبا به زير خاك رفته، آخ ... چه ساده مي‌نويسم «زير خاك رفته»، دائي بهزاد را من،میلاد،اشكان، سينا، ارسلان، علي، البرز و بابك دفنش كرديم (بهتر که رهام نبود از همه غصه خورتر است)، گذاشتيمش زير خاك، كنار عزيز، با تن سخت و پاره‌پاره‌اش، با جاي گلوله (گلوله‌ها؟)، با همه سختي و مشقتي كه در این چهل و هفت سال كشيده بود. او را راحت گذاشتيم زير خاك همان قبرستاني كه چهل سال پيش پدرش در قطعه 2 آن دفن شده‌بود. همان وقتي كه يتيمي و محروميت آغاز شده بود. گذاشتيمش زير خاك با همه سالهاي سختي و فقر، با تنهائي و كار، با سالهاي جنگ و جبهه، با آرزوهاي ساده يك آدم معمولي!
خاك را ريختيم. دائي! خداحافظ، خداحافظ همه جواني حسرت، همه شبهاي تنهائي، همه روزهاي آهن و عرق؛ تو ماندي و خاك، ما رفتيم و خشم.

پ.ن: تمام تلخي و خون و نفرت مجسمي كه در اين پست موج مي‌زند تقديم به ديكتاتور و جوجه جلادانش! به نظرتان مقام معظم مي‌فهمد منظورم كيست؟

ساز مخالف/نیما نامداری

ما بوق می زنیم و شما باطوم زنید

2009-08-03T23:15:00.007+04:30

جیغ ِ ممتد ِ بوق ها به گوش ِ مردم ِمضطرب، اما مصمم ِ پیاده روها گوش نواز می آید اما
نامردمان را چو بدترین ِ شکنجه ها آزارمی دهد. برای ما موسیقی ست و برای شما صدای کشیده شدن ناخن بر دیوار .

فلان فلان شده ها

2009-08-02T12:36:00.004+04:30

بمب اهواز، زلزله رودبار، بمب حرم، سینما آزادی، شکستن شیشه ی ماشین ها و بانکها و آتش زدن سطل ها و اتوبوس ها، سونامی، قطع اس ام اس و تخمی بودن خط ها، یازده سپتامبر، جنگ جهانی اول و دوم، زلزله بم، ایده ی خفاش شب، حمله ی ملخ ها به مزارع، فقر در آفریقا، شیوع آنفولانزای خوکی و مرغی، تمامی سقوط های توپولف و غیر توپولف، کودتای مخملی، کتان، ساتن، ماجراهای غزه، بغداد، عراق، چین، فلسطین، فلان فلان فلان فلان فلان فلان فلان ، زیر سر ِ من بود. فلان فلان شده ها، دهنتون سرویس می خوام برگردم پیش بچه هام.

ب.د.و.ن.ا.س.م

2009-07-21T00:17:00.004+04:30

صفحه رو باز کردم که اتفاق ِخنده داری که دو شب پیش افتاده بود رو بنویسم و پاپلیش کنم و دورِ هم بخندیم. همزمان این ور و آن ور خبرها را هم می خواندم؛ خدا آق بهمن رو خیر بده که وقتی می نویسد و شر می کند، این این ور و آن ور سر کردن ها کم می شود. آخر های پست بودم که مشاهدات ِ پزشک ِ گمنام راخواندم؛ خجالتم شد پاپلیشش کنم. یک جورِ ناجورم شد؛ بیخیال میشوم تا روزی که دستِ کم آن روز، خبر به این سیاهی نخوانم و نشنوم.

امغضی قسمت دوم

2009-07-14T22:48:00.002+04:30

در زیر پوستم، جنگلی ست (ساز من و خاطراتش، با پرنانسی ایشن ِ میثم) که درختانش به سرعت در حال رشد کردن وقطور شدن هستند. بعد انگار یک هلی‌کوپتر هر سی ثانیه یک‌بار رد می‌شود و روی درخت‌ها آب داغ می‌ریزد. بلافاصله یک‌سری آدم سنگین وزن با چتر روی درختان فرود می‌آیند و برای پایین آمدن پاهایشان را دور کمر درختان حلقه می‌کنند و وقت پایین آمدن رد ناخن‌های دستشان روی درخت‌ها می‌ماند. اما رنگ پوست مثل همیشه است و باد نکرده. ( راست می گفتی کرده؛ از لحاظ ِ حقیر؛ من حقیرترش نمی کنم ) چرا فهیمه رحیمی ها و مریم حیدرزاده ها به فکر سرودن و نوشتن رمانی در این باب نیفتادند؟ چرا حمیرا ها و داوود مقامی ها و جواد یساری ها (من دوست دارم این سه تا رو ها؛ جدی میگم؛ نه اونقدرا که فک کنی اما بعضی وقتها می چسبه. خلاصه که بودنشون واجبه ) نخواندنش؟ چرا آخر چرا؟ نمی دانم. این احساس در آدمی (آخه تو آدمی؟) وجود داشته باشد اما کسی نیاید اسم رویش بگذارد؟ مانند بچه ای که مادر و پدرش تا اول دبستان اسمی رویش نگذاشته باشند (این جور وقت ها از این مثال های جفنگ طور میزنند دیگه؛ قبول کن) و هنگامی که همکلاسش ازش می پرسد که اسمش چیست! او سر پایین بی اندازد تا اشکانش را کسی نبیند. و یا مانند باربی ای که صاحبش یادش رفته باشد اسم رویش بگذارد و شب که همه ی چراغها خاموش می شود و خانه غرق در سکوت می شود، عروسکها بیدار شوند و بلند بلند مسخره اش کنند که : تا باربی اسم نداره هر شب همین بساطه. همین چیزهای الکی تبدیل به رازهایی می‌شوند که جای رازهای دیگر را می‌گیرند و این می‌شود که من نمی‌توانم رازی را برای متقاضیان نگه دارم. آه ه ه ه ه ه خدایا چقدر راز در سینه هایم پنهان کردم؛ چقدر درد می کنند؛ آه خدایا. نیازی نیست این رازها را در دفترچه های صورتی رنگ با نقشِ باربی یادداشت کنیم و قفلشان کنیم و بترسیم ( نترسین نترسین ) که مبادا کسی بخواندشان. رازهایی می شوند که چون اسمی برایشان پیدا نکردیم توصیفشان هم نمی توانیم بکنیم وبه ناچار آدرس اشتباه می دهیم. مثل زمانهایی که از ما آدرس های سخت و پیچ در پیچ خیابان های شرق تهران را می پرسند و ما آدرس اشتباه می دهیم. با این تفاوت که ناچارن این کار را نمیکنیم (جان رسولی، می شناسم آدمایی رو که از این مثالا می زنن). خدایا امشب بالشتم غرق در آب شده. صدایم را بشنو و بعد از اینکه مسلمانان جهان را سلامت نگه داشتی، اسم را پیدا کن.

امغضی* قسمت اول

2009-07-14T19:36:00.002+04:30

دستم. به راستی کفِ دستم. به سان ِ پای مادربزرگ ها گز گز نمی کند. به سان ِ بال ِ پروانه ای گرداگرد شمع نمی سوزد. اما خدایا، پروردگارا، این چه جور امتحانی ست که از بنده ات می گیری؟ اول درسش را بده و بعد امتحانش را بگیر. خارج از کتاب عادلانه نیست. قلم در دست گرفته ام اما کجاست آن واژه که بتواند درد مرا بازگو کند؟ دیوان مریم حیدرزاده را می گردم اما حتی آنجا هم نیست؛ پس حتمن اینجا هم نیست؛ پس کجاست ؟ خدایا تو بگو؛ تو که همه چیز را میدانی، واژه ی مناسب را شب هنگام، لای ملحفه ای پر از یاس و برگ ِ گل ِرز ِ قرمز پنهان کن که صبح که دست زیر بالش بردم، پیدایش کنم و نماز شکر به جا آورم که هم یک واژه به دایره ی لغاتم اضافه کردی و هم چه همه(سامیلیک عرض می شود آیدا ) ثابت تر کردی که صدای من را می شنوی.

*کلن سلام رسولی

دست مریزاد

2009-06-23T18:40:00.003+04:30

آسمون ناجور باریدنش گرفته بود. من داشتم رانندگی می کردم؛ از دماوند به تهران. قطره ها می خوردند به شیشه و پخش می شدند. چشمم افتاد به اون قطره کوچیکه که بالای شیشه وایساده بود و میلرزید؛ باد تکونش می داد. یوهو بنا کرد به پیدا کردن بقیه شون؛ سُر خورد و چسبید به اون یکی، بعد دوتایی سُرخوردند ورفتند تو یه قطره ی دیگه و هی که بزرگ تر میشدند، سرعتشون هم زیاد تر میشد؛ انگاری که انگیزه شون هم بیشتر بشه؛ چه میدونم. یاد خودامون افتادم. ما هم دست همو گرفتیم و هی یکی تر شدیم؛ اینجور وقت ها وجود دشمنه که اتحاد می آره. حالا گیریم که مثل اون قطره ها پایان خوشی هم در انتظارمون نباشه. یعنی می خوام بگم که اگه اون قطرهه می دونست که آخرش همشون زرت سُر می خورند و می افتن زمین که دیگه اینجوری نمیرفت دست ِ دوستاشو بگیره. حالا گیریم که به دریا نرسیدن؛ اما به جاش همه با هم افتادن زمین. حکایت این قطره ها حکایت ماست. همین که فریاد اعتراض مون و نوای الله اکبر هایمون همه جا رو پر کرد، همین که دست همو گرفتیم و محکم ایستادیم، همین که جوون هامون از جونشون، آرزوهاشون، و همه ی همه ی چیزهایی که می تونستن داشته باشند گذشتن، دست مریزاد داره؛ ایولا داره.دست مریزاد، دست مریزاد.

خیلی بدم

2009-06-13T22:05:00.005+04:30

شب است و چهره میهن سیاهه
نشستن در سیاهیها گناهه
تفنگم را بده تا ره بجویم
که هر که عاشقه پایش به راهه
برادر بیقراره
برادر ژاله واره
برادر دشت سینهش لاله زاره.
شب و دریای خوف انگیز و توفان
من و اندیشه های پاک پویان
برایم خِلعت و خنجر بیاور
که خون میبارد از دلهای سوزان
برادر، نوجوونه
برادر، غرق خونه
برادر، کاکُلش آتشفشونه.
تو که با عاشقان درد آشنایی
تو که همرزم و همزنجیر مایی
ببین خون عزیزان را به دیوار
بزن شیپور صبح روشنایی.
برادر بیقراره
برادر نوجوونه
برادر کاکلش آتشفشونه
برادر کاکلش آتشفشونه

تویی آن علف ِهرز

2009-06-07T22:17:00.004+04:30

نمی خواستم فیلم رو ببینم؛ امید ماجرای عجیبیه؛ نمی خواستم کمرنگ شه. کامپیوتر رو روشن کردم اما همه ی هوش و حواسم به تلویزیون بود. دست ِ آخر بیخیال شدم و نشستم پای فیلم؛ متاسفانه تاثیر گذار بود، متاسفانه باهوشه. میدانم که موسوی ها رإی شان با این فیلم عوض نمی شود اما احمدی ها جوگیر تر و پاچه ور مالیده تر می شوند و شروع می کنند به تضعیف روحیه. امیدتان کمرنگ نشه؛ احتمال بردِ ما از پنجاه درصد بیشتر است .

آدم است دیگر؛ دلش خنکی می خواهد

2009-06-07T11:53:00.004+04:30

همین قدر از نفرتم بدان، که اگر دست ِ کم این روزها بمیری!، زنگ میزنم به فرانک تا سه چهار بطری ویسکی بیاورد تا بچه ها دور هم جمع شویم و پیک هایمان را بالا ببریم و به سلامتی نبودت، بزنیم از لحاظِ پیک هایمان و همانطور که پیک هایمان را به هم نزدیک می کنیم، چشمهایمان را ببندیم تا نوای چیک چیکِ تماس ِ پیک هایمان، عوعوی شیون ِ سگانت را به گوش نرساند. نه تو بمیرش هستی و نه من اهلش؛ چرا اینطور می نویسم!؟ نمی دانم.

گرد سم خران شما نیز بگذرد

2009-06-06T16:39:00.004+04:30

هم مرگ بر جهان شما نیز بگذرد
هم رونق زمان شما نیز بگذرد
وین بوم محنت از پی آن تا کند خراب
بر دولت آشیان شما نیز بگذرد
باد خزان نکبت ایام ناگهان
بر باغ و بوستان شما نیز بگذرد
آب اجل که هست گلوگیر خاص و عام
بر حلق و بر دهان شما نیز بگذرد
ای تیغتان چو نیزه برای ستم دراز
این تیزی سنان شما نیز بگذرد
چون داد عادلان به جهان در بقا نکرد
بیداد ظالمان شما نیز بگذرد
در مملکت چو غرش شیران گذشت و رفت
این عوعو سگان شما نیز بگذرد
آن کس که اسب داشت غبارش فرو نشست
گرد سم خران شما نیز بگذرد
بادی که در زمانه بسی شمعها بکشت
هم بر چراغدان شما نیز بگذرد
زین کاروانسرای بسی کاروان گذشت
ناچار کاروان شما نیز بگذرد
ای مفتخر به طالع مسعود خویشتن
تاثیر اختران شما نیز بگذرد
این نوبت از کسان به شما ناکسان رسید
نوبت ز ناکسان شما نیز بگذرد
بر تیر جورتان ز تحمل سپر کنیم
تا سختی کمان شما نیز بگذرد
در باغ دولت دگران بود مدتی
این گل، ز گلستان شما نیز بگذرد
آبی‌ست ایستاده درین خانه مال و جاه
این آب ناروان شما نیز بگذرد
ای تو رمه سپرده به چوپان گرگ طبع
این گرگی شبان شما نیز بگذرد
پیل فنا که شاه بقا مات حکم اوست
هم بر پیادگان شما نیز بگذرد
ای دوستان خواهم که به نیکی دعای سیف
یک روز بر زبان شما نیز بگذرد

سیف الدین فرقانی

چطور آینده ی مملکتتان به هیچ عضوتان نیست؟

2009-06-03T13:04:00.001+04:30

من رأی می دهم. من چهار سال پیش شکرخوردم ( این جور وقت ها تویسرکانی ها به جای گه، شکر می خورند) که در انتخابات شرکت نکردم. من نه آنقدر نشیمنگاه ِفراخی دارم که حال ِ شرکت در انتخابات را نداشته باشم، نه آنقدر سیب زمینی ام که بی تفاوت به همه مسائل جامعه، فقط بخور و بخواب پیشه کنم، نه آنقدر متوهّم که انتخابات را بازی فرض کنم و ایده ام این باشد که رئیس جمهور از پیش تعیین شده و این ماجراها همه اش یک بازی بزرگ است، نه آنقدر احمق که بگویم: بگذارید ببینیم چه می شود، بگذار تا باز وضع بد و بدتر شود تا بلکم فرجی شود( هیچ جور این دسته رانمی فهمم)، نه آنقدر بی منطق که ایده ام این باشد که"همه شان سر و ته یک کرباس اند".
من رأی می دهم که هیچ، خودم را جر و واجر می کنم که آنهایی که نمی خواهند رأی بدهند، رأی دهند؛ که با قهر کردن هیچ چیز عوض نمی شود؛ که لامذهب ها چطور آینده ی مملکتتان به هیچ عضوتان نیست؟! که چطور می شود که گیشنیز از شما بیشتر احساس مسئولیت می کند؟
یک گوشه ی دنجی پیدا کنید و کمی فکر کنید؛ بی موضع گیری، با احساس مسئولیت؛ بعد اگر باز نخواستید رأی دهید، ندهید؛ به درک.

دلم به حالمون سوخت

2009-05-24T09:11:00.006+04:30

لعنتیا، مگه چند جور سرگرمی تو این مملکت هست که حالا یکیشم فیلتر کنین؟ وقتی خسته می اومدی خونه، کیف می داد که بری تو پیج آدمایی که دوسشون داری ونداری و عکساشونو نیگاه کنی و یا چیزایی که شر کردنو ببینی و یا کوییزای صد من یه غاز بزنی و خاله زنکی کنی و حال کنی . رسمن تفریحاتمون شده کره خوری؛ نه از آن لحاظ؛ از لحاظ خوردن، از لحاظ رستوران؛ شده مثلن انواع نمایشگاه از کتاب بگیر تا عکس. یا اگه خیلی بخواهیم کیف کنیم، دور هم جمع میشیم وفیلمی میبینیم وگپی می زنیم ،شرابی و یه کوچولو رقصی .......
دوست، سفر، کتاب، اینترنت، سینما، انواع فعالیت های فرهنگی/هنری و کمی هم جمع های خانوادگی میشه تفریحاتمون .
تفریحاتمون با یه چیزایی که هیچ رقمه نمیتونی سرگرمی حسابشون کنی قاطی شده؛ مذهب، دین، سیاست .
دیروز رفتم ورزشگاه آزادی (خواستم از دیروز بگم، که کافه ناصری رو خوندم و دیگه خودمو خسته نکردم) وجوان هایی رو دیدم که پیدا بود که دغدغه شان انتخابات و موسوی و اساسن سیاست نیست، اما سرگرمی ای بهتر از بودن میان دست کم هجده هزار نفر،سراغ نداشتند.

هرازگاهی سفر باید

2009-05-10T19:31:00.005+04:30

چهار شب و چهار روز گفتیم، خندیدیم و خواندیم، رقصیدیم و نوشیدیم، معاشرتیدیم، کیفیدیم و حالش را بردیم.هشت تایی (یه شب نه تایی) فارغ از دلتنگی هایمان، کار و بارهایمان، دلمشغولی هایمان، گرفتاری هایمان، فقط و فقط بنا کردیم که خوش بگذرانیم که الحق ولانصاف هم گذراندیم.اینجور آدمی ست سفر، اینجور آدمی ست معاشرت با خوبان؛ کیف را کوک می کند، سرحال میآورد، خستگی به در میکند. وقتی می رسی تهران هیچ خسته ی راه نیستی. چراکه صندلی های اتوبوس های رویال کم از تخت خوابت ندارد. که تازه اگر هم کم داشت و ناراحت بود،(که ابدن نبود) باز روایت های میثم نمیگذاشت خسته ات شود، ساندویچ های آذر نمیگذاشت گشنه ات شود، مهربانی های حسین نمیگذاشت زیاد دلتنگ شوی. اینکه می گویم زیاد برای این است که وقتی سفری خیلی کیفت را کوک کرده باشد، ناگزیر ساعات آخر یک جوری ات می شود؛ دلت میگیرد؛ بی آنکه متوجه اش شوی. انگار که نخواهی برگردی. اینجور وقتها خیال می کنی که خسته ای، خسته ی سفر؛ اما نه جانم؛ دلتنگی؛ دلتنگ و مقادیری غمگین. این جور سفرها کجا خستگی می آورد؟
مثل سفر ِسیستان ِافشین، دُرفَک و تخت سلیمان و تانزانیا، مثل کلاردشت ِ آرمان، مثل شمال ِمحمد ستارزاده، مثل دماوند ِ خاندان ِ ستارزاده، چین و ساری ِ درخشانی.خلاصه که جایتان خالی؛ چسبید. از تخت جمشید و حافظیه اش بگیر تا جوجه کباب و ویسکی و ساز و آواز تو اتوبوس و تصنیف پا منقلی کلنل وزیری.

زندگی این گونه میگذرد

2009-04-29T09:56:00.004+04:30

انسان تصور می کند در نمایشنامه ای معین نقش خود را ایفا می کند ،وهیچ ظن نمی برد که در این اثنا بی آنکه به او خبر بدهند صحنه را تغییر داده اند ،و او نادانسته خود را وسط اجرایی متفاوت می یابد.

ادوارد و خدا، از مجموعه داستانهای عشقهای خنده دار ِ کوندرا ، ترجمه فروغ پوریاوری.

حالش را ب ِ بَ ر

2009-04-16T15:38:00.003+04:30

راستش رو بخواهی من چیزی از سلینجر نخوانده بودم. یعنی آنقدر که از همه کس و همه جا و هر وبلاگ و هر رونشفکر ِ!حال به هم زن و حال به هم نزن و حسابی و نا حسابی،سلینجر سلینجر شنیده بودم، حالم به هم می خورد که ازش کتابی بخوانم. با اینکه قاعده این است که اگر از نویسنده ای، زیاد این ور آن ور شنیده ای، به یکی از کتابهایش دست ِ کم ناخنکی بزنی .اما من بی آنکه متوجه باشم که آخر چرا،در کتابفروشی ها، زودی از سلینجر ها عبور می کردم .نه که خوش نداشته باشم که اگر کسی، از کتابی کیف ِ خاصی برده، در وبلاگش عنوان کند؛ نه اصلن.اتفاقن خیلی هم خوب است .اما یه جَو-طوری بود که هیچ خوشم نمیآمد که منم به آن جو، جو ِ بیشتری بدهم.میگیری حرف را؟ خلاصه که یک روز، انگار که از خود ِ اسم "ِ ناتور دشت"، یا آهنگش، یا نمیدانم چی اش خوشم آمده باشد،کتاب را گرفتم. دیروز صبح کتاب را دست گرفتم .ترجمه ی محمد نجفی ،نشر نیلا. تا نزدیکای ظهر. بعد زدم بیرون چون چاره ای نداشتم ،چون چهار شنبه ها راهیچ جور نمی شود پیچاند. شب، مادامی که رسیدم خانه، رفتم سراغش .جوری شد، که وقتی تمام شد، بستمش ؛ نه دستشویی نه آب. آها.. نه ... یک بار هم آن وسط مسط ها، آن جایی که حسابی هولدن( شخصیت داستان) وسیع شده بود و پدر در می آورد، مجبور شدم که کتاب را ببندم. از یک طرف حرفهای هولدن میسوزاند ،از یک طرف اس ام اس های یک دوست؛در آن ِواحد.به گمونم این دو تا چیز بود که باعث شد کتاب رو ببندم و عینهو دختر بچه های حدودن سه ساله عر و عر کنم.
خلاصه که هولدن، شخصیت ِ بسیار دوست داشتنی ، و کیف کوک کنی یه."ناتور دشت "، ذهن نوجوانی ست که دورغ و خیانت و گند و کثافت بازی های مردم جامعه اش، حالش را بهم می زند.هولدن، ارزش ها ی جامعه اش را زیر سئوال می برد؛ که چه خوب هم می برد.با هوش سرشارش، با پدیده ها مواجه می شود و تحلیل اش را با زبانی خودمانی، با تو در میان میگذارد و گاهی زیادی انسان بودنش، تو را به درد می آورد .خلاصه که خوب کتابی ست این "ناتور دشت".
کتاب را دادم به "م" هر وقت پسم داد، یه گوشه اش را می گذارم اینجا.

یکی بود یکی نبود . اونی که نبود جاش خالی بود .

2009-04-14T19:46:00.003+04:30

دراز کشیده . تنش داغ است ؛انگار که تب داشته باشد .تنهاست ؛خانه سوت و کور است .احساس تشنگی می کند اما کرخت تر از آن است که تا آشپز خانه برود . توی گوشش صدای ویییز ِ اعصاب خرد کنی پیچیده . انگار کن که دو تا پشه ، یکی نزدیک ِ گوش ِ راست و یکی نزدیک ِ گوش ِ چپ ات ، در جا بال بزنند و صدای بال زدنشان یک چیزی حدود ِ ده برابر ِ صدای واقعی ، در گوش ات صدا کند . یک صدای دیگر هم هست ؛ صدای شُر شُر و دقیق تر شالاپ شولوپ ِ باران . آسمان ، ناجور باریدنش گرفته . انگار که دریاها چرخیده باشند و جایشان را با آسمان عوض کرده باشند و آب دریاها، از آن بالا، از تو آسمان، نصفه نصفه بریزد پایین.یعنی هی بریزد و هی نریزد . مثل زمان هایی که حسابی خودت را با آبجو خفه کردی و شاشت را تلمبار کردی و آخر ِ کار که میخواهی بشاشی ، شاشت بازی اش گرفته و هی می آید و هی نمی آید . تا گمان می کنی که کارت تموم شده ، میفهمی که انگاری تازه شروع شده و چاره نداری جز اینکه خودت را به دست ِ شاشت بسپاری تا هر چه دلش میخواهد بازی ات بدهد . خلاصه که اینطور باریدنش گرفته بود . همانطور که به سقف نگاه می کند، دست ِ چپش، که مدتی ست، گاه و بیگاه تیر می کشد را میبرد زیر ِ تخت و از لا به لای لیوان های خالی و بعضن پر ِ آب و چای و آب هویج ،کتاب را می یابد. خود بخود صفحه ی دویست و بیست و هفت باز می شود. عین ِ دیوان ِ اخوان اش که خود بخود صفحه ی شصت و سه باز می شود . بس که این صفحه را خوانده .بس که هر بار که کتاب را دست گرفته اول رفته سر وقت ِ صفحه ی شصست و سه تا شصت و هشت ، و بعد به شعرهای صفحه های دیگر، مثلن پنجاه یا سی و هشت سر زده و یا حتی دیگر به غیر از شصت و سه تا شصت و هشت را ورق هم نزده وکتاب را بسته .این کتاب که دیگر بدتر. چون یک چیزی بین ِصفحات ِدویست و بیست و هفت و دویست و بیست و هشت جا داده . آن یک چیز را بر می دارد ، به پهلوی راست دراز می کشد ؛ رو به دیوار،پشت به پنجره و گل و گیاه هایش.جوری که کمی لوچ شود ، آن یک چیز رابه چشمانش نزدیک می کند.انگار که چشمانش خیلی بیمار باشد و دورتر از آن فاصله را نبیند . اما گمان نکنم . شاید تب اش سوی چشمهایش را کم کرده باشد . یادش می افتد که چه جوری آن یک چیز را از کیف پول ِ پسر کش رفته و چون کیفی همراه نداشته و شلوارش جیب نداشته، آن یک چیز را در مشت اش جا داده و مشت اش را باز نکرده . جوری که دستش حسابی عرق کرده و عرق ِ دستش، که هیچ معلوم نیست که ناشی از فشار ِ عصبی بوده یا ناشی از دو ساعتی که مُشتش را باز نکرده یا هر دو ، آن یک چیز را کج و معوج کرده و تازه آخر ِ کار مجبور شده با پسر و دیگر دوستانش با دست ِ چپ ، دست ِ خداحافظی بدهد و نیش و کنایه هم بشنود که : نیگا کن! این دختر ِآدم بشو نیس و معلوم نی که کی می خواد دس از این دلقک بازیآش برداره.
به هیچ جایش هم نیست که حرکات و رفتارش از نظر بعضی از دوستانش عینهو دلقک هاست .کلن به هیچ جایش نیست. خودش حسابی کیف می کند که عکس سه در چهار ِ پسر، با موهای ژولیده ، چشمهای خالی از نگاه ،لب های کج و یقه ی نه چندان اتو کشیده ی قرمز را کش رفته و روح ِ پسر هم خبر ندارد .آنهم نه یکی ؛ شش تا. یحتمل حسابی کارش لنگ ِ همین عکس ها بماند .
چشم راستش را می بندد ، پسر دور می شود . چشم چپش را می بندد ، پسر نزدیک می شود .
چشم راستش را می بندد ، پسر دور می شود . چشم چپش را می بندد ، پسر نزدیک می شود .
چشم راستش را می بندد ، پسر دور می شود .

داف

2009-04-12T16:36:00.004+04:30

آدمی آخه تو ؟خب خیلی درستی دیگه .یعنی از شان پن ِ میلک و یوترن و بیست و یک گرم هم درست تری ؛ازوینسِنت کسِل هم . گیریم که به درستی ِرابرت دنیرو ( نخ سوزن دنیرو ِ راننده) نیستی.همین دیگه . هوووووو مرتیکه با توام . آهای خر ورت نداره حالا . هی جیمز! انتر .

سولماز اگه بودی ، قطعن شکوفه میزدی.

2009-04-08T17:23:00.005+04:30

گیرم که من شیفته ی لباس عروس با تور ِ اضافه ، من جو گیر و چندش آور ، شما چرا تن دادین به پوشوندن ِ این زشت لباس ِ مضحک ،به من ِ گندمگون که چه عرض کنم ، سیاه سوخته . تور ، چین ؟ بازم دم ِ بابا گرم که سر ِ بزنگاه دیدتم و بلندم کرد و بردتم با چیزی تو مایه های اسکاچ ، صورت ِ مملو از دوازده قلم آرایشی رو که خاله منیژه لطف کرده بودن زحمتش رو کشیده بودن رو با تلاش ِ طاقت فرسا پاک کرد . جوری که همچی بفهمی نفمی، یکی دو درجه روشن تر شدم.می خوام بگم اینطوری از دل و جون شست منو. دقیق تر صورتمو.یادمه اون موقع عینهو اسب ِ آبی زر زدم اما الان واقعن خوشحالم که دست ِ کم لبا و گونه هام سرخ نبودن هر چند که چشمام قرمز ِ جیگری موند. یعنی اینو می خوام بگم که درسته که لباس عروس ِ تور توری به تن و کفش ِ سفید به پا بودم ، اما صورتم دیگه عین ِ عروسا نبود.
یعنی خنده دار از تر از فیلم ِ عروسی ِ عموم ، آدم ندیدم! یه راهرو مانند ِ تنگ ، که قریب به بیست / چهل و هفت تا بالغ و نابالغ ، از دل و جون ، جزء به جزء ِ اندامشونو تکون میدن. حالا تکون نده کی تکون بده .اصلن هیشکی رو زمین بند نیست. همه تو حال ِ خودشونن.چشمارو بستن و تکون میدن .از سر بگیرو برو پایین . بالغ ها سینه و باسن رو میلرزون و نابالغ ها که ماها باشیم ،هر عضوی که تو بگی. سر ، ابرو ، چونه ، شونه، سینه یی که نداریم، زیر ِ بقل( که خود ِ زیر بقل هاا) گردن ، ترقوه ، ستون فقرات ، ناف ، اون استخوان ِ پایین ِ شکم و خلاصه هر جایی که تکون دادنش از نظر ِ تو محاله ممکنه. حالا نکته اینجاست که عین ِ این بیست /چهل و هفت تا ، همه ، همه ی همه ، پارتنر ندارن ؛ تنها می رقصن. حتی من و محبوبه (دختر ِ همون خاله یی که منو آرایش کرد) که ساعتها با هم تمرین کرده بودیم که هماهنگ باشیم. گمان کن که همه پشت ِ سر ِ هم ردیف شدیم ، یکی خودشو گذاشته جای ِ اندی ، یکی کورس شده ، یکی جای هیشکی نی خودشه ، یکی چشماشوبسته و با مرد رویاهاش می رقصه ، یکی ادای راکسِت در می آره وهیچکس حاضر نیست که پارتنر ِ رقص ِ کسی بشه. چرا؟ همه از این کار تنها یک هدف رو دنبال می کنن : دوربین. این جوری همه روشون به دوربینه ؛ نه پشتشون ، نه نیمرُخِشون.

آغاز هست، انجام نیست*

2009-04-08T02:31:00.004+04:30

آغاز را خوب می دانم اما در ادامه , تا دلت بخواهد نادانم، ناتوانم.که نه تنها در آهنگسازی ، نوشتن ، کار کردن ، که در رابطه هم ؛ که نه فقط در ارتباط با پدر، مادر، خواهر، که در ارتباط با دوست هم؛ که نه فقط دوست دختر ،که دوست ِ پسر هم؛که نه تنها دوست ِ پسر، که دوست پسر هم. زندگی سخت می شود گاهی .زندگی، گاهی ، سخت نیست.ِ این دومی بهتر است انگار.

* سعدی

Saraband

2009-03-31T02:18:00.004+04:30

یه فیلمایی هست که دلت می خواد دست ِ کم سه ساعت فیلم باشه.یک ساعت و پنجاه و یک دقیقه کمِشه ؛ بَسِت نی.یه فیلمایی هست که دوست نداری دست ِ کم تا دو روز بعدش فیلم ِ دیگه ای ببینی. که دلت می خواد تا چند روز آخرین فیلمی باشه که دیدی .فیلمایی که خواب رو از سرت ببره؛ از سر ِ تویی که هر آن که اراده کنی خوابت میبره. که مثلن ساعت ِ سه نیمه شب تموم شده باشه اما چشمای تو یه جوریش باشه که انگار هفت ِ غروب تموم شده. که تازه بعدش بشینی میکینگ اش رو هم ببینی که چطور این لامصبا فیلم میسازند، که چطور این لا کردارا بازی میکنند، که چطور بازی میگیره، که چی و چی و چی. و تازه بازم دلت نیاد بخوابی و تازه کانکت شی که یه چیزکی بنویسی که نکنه اونایی که این فیلمو ندیدن، گیرش نیارن و نبینن و ندیده از دنیا برن. فیلمایی که یه جوریت می کنه؛ نه برا یه لحظه، شاید برا یه عمر.این جور فیلما کم اند، می دونم .Saraband ِ برگمان یکی از اون فیلماست.

تاکسی درایور ِ اسکورسیزی هم یکی دیگه از این جور فیلما بود که منو حسابی یه جوری کرد؛ دلم نیومد نگمش. شاید تو یه فرصتی بشینم و از این جور فیلما، اینجور موزیکا، این جور کتابا، این جور شعرا و این جور آدما، بیشتر بنویسم.

بازی کدام است؟

2009-03-05T00:56:00.005+03:30

نزدیک تر بیا
سوک سوک ات نمی کنم;
پشت ِ این دیوار ،
خود را گم کرده ام
که تو پیدایم کنی .
بازی کدام است؟

کار ِ من نی.کار ِ "م"ِ."م" جان، دل ِ" ب" خیلی برات تنگ شده.میزند به رگ و اینا دیگه..

2009-02-24T21:36:00.006+03:30

برادر خانه داره
برادر بچه داره
برادر ماهی پونصَصصد، در می آره.

"عینک به چشمم بود ، دیدمش"ِ دو

2009-02-24T17:16:00.003+03:30

می دونم که قادر به دیدن ِ این پست نیست.احمق که نیستم. خب می فهمم.اما با این وجود، دلم خواست ازش یاد کنم و بگم : عینک ِ کج و معوج ِ آب چاقی ام،تشکر.

حال ِ لایف را ببر که لایف ایز گود

2009-02-19T00:52:00.005+03:30

خب من که حافظه ام در تعطیلات بسر می بره. بپا خیزید و یه گزارش سفر بنویسید. من الان یادم نمیاد که اینجا دارالسلام بود یا کجا.

حالا مثلن

اینجا

تانزانیا

دارالسلام.

عینک به چشمم بود ، دیدمش

2009-02-01T21:28:00.004+03:30

تب

2009-01-29T23:27:00.007+03:30

دیشب دلم این می خواست:در ِ اتاق ِ همیشه بسته ام را باز کنی,سلام بی رمقم را بشنوی ,جوابم دهی ,دستی را که میمیرم براش را بگذاری روی پیشانی ام, جوری که زبری اش خوشحالم کند و من برایت بگویم که چه حال ِ گهی دارم.برایت بگویم که این هذیان های شبانه ام دارد پدرم را در می آورد.دهانهای بزرگ و رقت انگیزی که ممتد باز و بسته می شوند و نویز و صداهای عجیبو غریب .دهان های بزرگی که فقط دهانند.دهانهای بی سر, بی صورت, که همگی یک صدا ضرضر(زر زر)می کنند و قصد جانم را کردند.

برای خوب دوستی, که پسر ست اما دوست پسر نیست.برای توکه گاهی یادم می رفت که جنست, مخالف ِ جنس من است

2009-01-25T19:34:00.006+03:30

اینها را نمی گویم که دلت بگیره هاااا اینها را میگویم که بدانی دلم برایت تنگ خواهد شد, زیاد.

تو هم که بروی دیگر که بماند که با راحت ِخیال و بی هیچ عذاب وجدان زنگش زنم که: بیا بگردیم, خوش بگذرانیم کیف کنیم, دوئت بزنیم.

بگذار ببینم! تو که بروی دیگر که ماند که با راحت ِ خیال و بی هیچ عذاب وجدان, بگویمش از ترس هایم, دلشوره هایم, غم هایم, دلتنگی هایم.خوب گوش کند و آنوقت که من سکوت کردم, چیز هایی بگوید که دلشوره ام آرام بگیرد و بپرسم:راستی تو هم گاهی همینطور میشوی که من؟ آن وقت سکوت کنم و اینبار او برایم بگوید.از ترس هایش, دلشوره هایش, غم هایش, دلتنگی هایش.چیزهایی بگویم که کمی آرام شود .چیزهای نه فقط به هدف ِ بی خودی امید بخشیدن ,چیزهایی که راستی راستی قبولش دارم.

بگذار ببینم تو که بروی دیگر که بماند که رسم های تویسرکانی ها را دست بیاندازد.دیگر که بماند که بیخودی بخندانتم,بی خودی بخندانمش.که بماند که مادر پدرش جوری باحال باشند, که بشود "روزی روزگاری در آمریکا "را با آنها دیدو کیف کرد و البته فشار نخندیدن در صحنه های ِ غلط(صحنه های که مجبور می شوی گل قالی نگاه کنی و یا چای بریزی) را تحمل کرد تا لحظه ای که بشود مسخره ترین بی مزه ی ممکن را بهانه کرد و جوری از عمق معده خندید, که تمام آن انقباضات ِ عظلات ِ بینی به پایین را تلافی کرد.مثل همان شب که زنگ زدی خانه مان و" حال ِ سمین چطوره؟" ما را واداشت به خندیدن از عمق ِ معده .یادت هست؟

درس می خوانی,قوی تر میشوی,محکم تر می شوی ,پخته تر میشوی, جهان دیده تر میشوی و برمیگردی هان؟

من میمیرم برا پسر بچه

2009-01-19T23:19:00.004+03:30

این چند وقته خر کاری زیاد کردم.بیخودی چیزای سنگین بلند کردم .بیخودی صد تا صد تا نرمش پهلو اعم از مسگری و اون یکی که اسمشو نمیدونمو اون یکی دیگه که اونم اسمشو نمیدونم کردم.یه دستگاهی هم تو پارک سعادت بود که دستگاه مورد علاقم بودو خب من سعی میکردم بیشتراز اون استفاده کنم تا دستگاهای دیگه. یه شبم که فضا از حالت ورزش خارج شد و به کل کل نزدیک شد , من به عنوان یک دختری که لااقل, احساس ِ ورزشکاران, دلاوران, پاکدامنان یا نام آوران یا هر چی چی ران ِ دیگه تمام یوستو گوشتشو گرفته بود,سفتو سخت می خواستم اونی باشم که کل رو می خوابونه و نه اونی که کل رو نمی خوابونه.می فهمی چی میگم؟

خب همینم شد. من با سی و دو تا رکورد زدم. به گونم با یه اختلاف از آرش و دو اختلاف از مهدی, کل رو خوابوندم.برا همینه که الان اون دو تا دارن راست راست تو خیابونا را می رنو رانندگی میکنن اما من کج کج را می رمو رانندگی هم که دیگه نگو.می دونی دستگاه مورد علاقم کدومه؟اسمشو که شک نکن که بلد نیستم اما مدلش اینطوریه که عین ِ این ژیمناستا دو تا پاتو صاف و چسبیده به هم و باهم میآری بالا جوری که هم تو رون ِ پات و هم تو شیکمت احساس درد کنی و بعد از ده تا, تمام وجودت بلرزه .خلاصه که چند شبی ِ که شال گردنمو که خیلی هم دراز ِ پیچیدم دورکمر و شکمم و یه جورایی حس یه زن ِ پنج ماهه رو دارم .خیلی باحاله ها یحتمل همون حسی رو دارم که الان پگاه داره .حالا با کمی تفاوت.اونش اونقد مهم نی.اون, بچه ای که پنج ماهشه و تو شکمش وول می خوررو خیلی دوس داره, منم این بچه ای رو که تو شیکمم نسیتو خیلی دوس دارم.به گمونم باید پسر باشه چون امروز که داشتم ساز میزدم یهو یه مشت زد که :جمع کناا. از الان دلنگ دولونگ نکناااا من اعصاب ِ تارو ردیف و چهار مضرابو اینارو ندارمااا.موندم هشت نه ماهش شه چه جوری تمرین کنم ...

چه خبر؟

2009-01-16T11:50:00.004+03:30

خبر جالب انگیزی ندارم اما بازی ,دوست می دارم. همین بی مزه خبر هایم را می نویسم .هر چه باشد کیوانوفسکی مرا دعوت کرده.مگر می شود قبول نکرد؟
بازی , بازیه سختیست.باید از خود گفت.
خب من هنوز دانشجو ام .دانشجوی کارشناسی ارشد ِ نوازندگی موسیقی ایرانی (دانشگاه هنر).اگر موردی پیش نیاید کمتر از سال دیگر , قربانتُ خدافظ .اگر گمان بردید که صعود از کارشناسی به ارشد,از من انسانی تیزوبز تر, زرنگتر, جدی تر, کم تنبل تر و یا با برنامه تر ساخته, متاسفانه باید با گردنی کج بگویم که ن ُ چ. اما ای کاش اینطور که شما فکر می کردید حقیقت داشت.نه مقاله ی درست و درمانی و نه تحقیق قابل تحسینی. به گمانم دوران فارغ تحصیلی فرصت مناسب تری برای این قبیل کوشش ها ست تا دوران دانشجویی. اما میخواهم پایان نامه ام لااقل خودم را راضی و خوشحال کند.به هر حال تنبلی زیاد کرده ام. همین حالا که دارم این بازی را می کنم, خسته ی تنبلی ِ صبح هستم و یحتمل دختری که بیست و چهار سال تنبلی کرده در سالهای آتی هم تنبل خواهد ماند.آنقدر ها که فکر کنی هم تنبل ِ بی کاروبی عار نیستم ها .به قول ِ آرمان ماها بیشتر بی برنامه ایم تا تنبل.
جان خودم بعد از نوشتن این پست, مقوا و ماژیکی که به همین منظور خریداری شده را برمی دارمو جدولی میکشمو برای اولین بار در زندگانی برای هفت روز ِ هفته برنامه میچینم.
در این جدول می بایست ساعت هایی را به تصنیف ها, پیش درآمدها و چهار مضراب های نیمه کاره ام اختصاص دهم .ساعت هایی به داد ِ کتاب های نصفه نیمه ای که خواندم برسم .آن کاری را که با خدایی ضبط کرده ام اگر لطفی قبول زحمت کند که هیچ ,اگر نه خود آستین بالا زنمو سرو سامانش دهم و چندین کارِ ناتمام دیگر.

از همین یکشنبه امتحان ها شروع می شود و من هنوز انگار باورم نشده که همین یکشبه منظور است و نه یکشنبه ی دیگر .
اوضاع مالی ام به شدت گه است . دو روز در هفته را شاگرد درس می دهم .یک روزش تار, یک روزش سلفژ ایرانی. به قول آقای راننده تاکسی ,ما تومان حقوق میگیریم دلار خرج می کنیم.حتمن میگویید خب چشمت کور, دندت نرم, پنج روز در هفته را تدریس کن.نه نمیتوانم. روزهای دیگر کارهای مهم تری باید انجام دهم هرچند که انجام نمی دهم ....
روزهای سلفژ ایرانی را دوست دارم. بهم خوش می گذرد.ناهار را دور هم با بچه های مکتبخانه(نیشتان را ببندید اسم محل کارم است) می خوریم و بین هر شاگرد ,خاطره, گپ, چای ,غیبتِ اساتید, می چسبد .

و اما ورزش, دشمن دود است اما بسی کیف می دهد.دو سه شب در هفته را با دوستان در پارک سعادت آباد می دویم.روز اول که تقریبن سه هفته پیش بود ,بعد از پنج دقیقه دویدن, نفسم بالا نمی آمد اما پریشب در حین دویدن خاطره هم تعریف کردم.خلاصه که از دویدن های شبانه ام خوشحالم.
از آنجایی که ترک ِعادت موجب مرض است ,مرض ِ چرخه زدن در اینترنت آنهم بعد از نیمه شب تا نزدیکای صبح,(آنهم با هوشمند) جایگزین مرض ِ قبلی ام شده.جان خودم من قبلن ها خیلی آدم باحالی بودم . نه ِ شب چشمهایم سنگین می شد اما از آنجا که برای دختری به سن و سال من شب خوش گفتن در زمان سپردن آشغالها به مردان زحمت کش نارنجی پوش , لوس به نظر میرسید ,تا نیمه شب خودم را با سازهایم سرگرم می کردم.تار را میگذاشتم دو تار را بر میداشتم دوتار را میگذاشتم کمانچه میکشیدم ویا در نی ای که از نفیسه قرض کرده بودم آنقدر فوت می کردم که از آب ِدهانم تر می شد و دست آخر درآمدِ بیات ترکِ بد سونوریته ام راضی ام می کرد و به بابام که مشغول میوه خوردن و فیلم تماشا کردن بود شب خوشی می گفتم و در آن ِ واحد,خواب, لذت خوشایند ِ زندگی.اما از روزی که از سفر برگشتم دست و دلم به کار و تمرین نمی رود.نی و کمانچه ام در اتاق ِ بی سولماز ِ سولماز, منتظرند تا زودتر آدم شوم و تحویلشان بگیرم.
دیگر همین ها دیگر.راستش را بخواهید خسته شدم ,مضاف بر اینکه چیز دیگری که از قلم افتاده باشد به ذهنم نمیرسد.
کیوان راست می گوید تعارف نکنید اگر از بازی خوشتان آمده, بسمه لله.

پرفکتُ

2009-01-14T17:49:00.004+03:30

نمردیمو پس از اندی ,اجرا که تمام شد, محکم کف زدیم که هیچ, سوت هم زدیم, پرفکتو هم گفتیم . از سایه(تئاتر شهر) که بیرون آمدیم, واژه های: نوش, جانتان, گوشت, شه, بچسبه, به, تنتان, بود که خوشحال, از دهانمان به بیرون ِ سرد پرت می شد و نه واژه هایی چون :شت ,مزخرف, و نه غر و لند و نه ناسزا .جدن بچسبه به تنتان که همه چیزش چسبید به همه مان.از متن بگیرو برو بالا ,(یا برو پایین)تاااا یکدستی ِ بازی ها و هوشی که بهنام تشکر و کاظم هژیر آزاد در حین نوشیدن مشروب به خرج دادندو ما همه, ایده مان این بود که راستی راستی عرق خورند. آنت جان اگر چهار هزار تومان های ما, گوشت هم نشد, نشد.چه بهتر. سهم ات را به آلن ببخش.
خلاصه که کیفمان را که چندی بود ناکوک می زد را کوک کردین, لا اقل برای یک شب , دمتان هات.
وقتی نمانده. هوشیار باش تا از کف ات , نه رها.صف ِ طول و دراز مانیفست چو را بیخیال, صف ِ به نسبت کوتاه خدای کشتار را بچسب.اگرطولانی در صف ایستادی, اما بلیط گیرت نیامد, مهم نیست. فقط صف را به هم نزن .
یادم بندازید دستکم پولکی از رضا یا کوشک جلالی , بابت این همه تبلیغ بگیرم.
کاظم هژیر آزاد/ میشل
الهام پاوه نژاد / ورونیک
بهاره رهنما / آنت
بهنام تشکر / آلن

با اجازت مجید اسلامی عکست را از هفت و نیم کش رفتم.

کاشکی فرهاد, بود , می خواند , با شالگردن مشکی ِ بلندش , در فضای ِ باز ِ کاخ ِنیاوران

2009-01-09T23:09:00.006+03:30

وقتی که بچه بودم
خوبی زنی بود که بوی سیگار می داد و اشکهای درشتش از پشت عینک
با قرآن می آمیخت

این روزها فرهاد عجیب می چسبد.

آن روزها
وقتی که من بچه بودم

غم بود
اما
کم بود.

بچه که بودم هم لجم در می آمد که خودم نمی توانم بند ِ کفش پاپیون کنم

2009-01-01T14:14:00.004+03:30

هیچ هم خوب حسی نیست که کسی بارانی ات را بگیرد, تا تو ,دست در آستین کنی.من کیف نکردم که هیچ, حالم هم یه جور ِبدی شد.حالا چه کارگر ِ آرایشگاه باشد, چه دوست ِ صمیمی ات.چه برای احترام به تو باشد چه برای نمی دانم چه.محبت یا هر چه دیگر .این گونه توجهات, بر من تاثیری باژگونه دارد.

بوشمن ِ بچه

2008-12-28T22:41:00.004+03:30

چشمانشان صدایت می زد، نگاهشان چسب داشت، عمق داشت، عجیب بود.

هاکونا ماتاتا

2008-12-25T12:32:00.003+03:30

آنجا, آفریقا, تانزانیا, مردمانش خوش رنگ, خوش استخوان. آسمانش آبی. ابرهایش نزدیكتر به زمین, تا خانه ی خدای بچه گی هایم. خاكش سرخ, آجری.اقیانوس اش سبزآبی, آبی, سورمه ای.پر از انواع كاكاسیا, درخت مورد علاقه ی من.پر از درختان ِلاغر ِ بلند ِ نارگیل, متوسط ِ موز و كوتاه ِ آناناس.پر از درختانی كه میوه شان چیزیست شبیه به سوسیس, بهتر بگم كراكف.آنجا آفریقا تانزانیا,پر بود از میوه هایی رنگارنگ, عجیب و هیجان انگیز. وقتی من ,صفت ِ هیجان انگیز را به میوه هایش نسبت می دهم شك نكنید كه هیجان انگیز اند.میوه ای نارنجی -اسمش یادم نمانده - داشت كه شمایلش هویج را تداعی می کرد, اما مزه ی طالبی می داد .تفاوت ِِنارگیل و آناناس ِآنجا با اینجا, زمین تا آسمان است.نارگیل ها پر آب, آناناس ها شیرین, لذیذ.آنجا, آفریقا, تانزانیا, اگر هوس ِ چای ِ خالی- بدون شیر- كردید, حتمن قید كنید. چون در غیر ِ این صورت ,حتمن شیری اش می كنند.اگر هوس ِ عكاسی از مردمانش كردید, حتمن جیبتان پر پول باشد, پر شلینگ-واحد پولشان- یا پر دلار.بعضن معتقدند كه دوربین عكاسی ِ شما, روحشان را تسخیر می كند.آن عده كه اعتقادشان آنچنان سفت و سخت نیست ,هزار شلینگی راضی شان می كند.اما هر عكس هزار تا. پس حواستان را خوب جمع كنید و كادرتان را با وسواس ببندید و حواستان پی نور سنجی و باقی ِ ماجراها باشد كه بعدن پشیمان نشوید .اگر حوصله تان نمی كشد پس پنج هزارتایی كه در پاچتان می رود نوش جانتان.گفتنی بسیاراست و حوصله كم.بعدن بیشتر می نویسم .

امروز نبار

2008-12-23T16:31:00.001+03:30

باران خوب چیزی ست اما امروز نه.کوه هایی را که اغلب ,هیچ چیزشان پیدا نیست را پیدا می سازد .کوه هایی که از یادمان رفته اند چون پشت انبوهی دود و کثافت گم شده اند.چند روزی ست که با یکی از عادتهایم می جنگم ُ آسمان, هیچ مراعاتم را نمی کند.انگار نمی فهمد که آن عادت, زیر ِباران ,لذت است.انگار نمی فهمد که گرفتگی ِ دلم کافیست . گرفتگی ِ آسمان, اوضاع را بدتر میکند.

خوش خنده ام , دو بار بری کرج اومدم

2008-11-30T21:47:00.004+03:30

یحتمل,اینجا,پانزده تا بیست روزی, پرنده پر نزند.مگر اینکه کافی نتی پیدا شود.اگر پیدا شود و نزدیک ِ محل ِ اقامتمان باشد,یک شب در میان,پلاس ِآنجا می شوم تا از عجایب ِ مشاهده شده,برایتان بنویسم.خودم را خوب می شناسم.اگر به بهانه ی منسجم کردن مطالب, به بعد از سفر موکول اش کنم, حوصله ام نمیکشد مکتوبشان کنم و همانطور در مغزم خاک خواهند خورد. همانطور که عجایب ِ سفرهای قبل را هنوز حوصله ام نکشیده نه اینجا و نه در دفتر ِ سیمی ِ زیر ِ تشکم یاداشت کنم.اگر پیدا نشود , سعی می کنم هر شب چیزکی در دفتری یادداشت کنم.این تو بمیری از آن تو بمیری ها نیست.جان ِ لورا اینکار را میکنم. چون می دانم که بعدها, احتمال ِ اینکه دوباره به سرزمین ِ شیرگاوپلنگ ها سفر کنم , محال که نه اما نا ممکن است.

به تو که بیلیو این ایرِینی اَن گِرل این استریلیآ: بعد از ناممکن , ! , نذاشتم.خب پستت, پر بیراه نبود.امیدوارم کامنتی که آن عامدانه رو, به من گوشزد کنه ,نگیرم.

حوصله ام نمیکشه که منظورم رو دقیق تر بگم

2008-11-28T17:09:00.003+03:30

پذیرفتن ِ چیزی یا ماجرایی , اونقدر ها سخت نیست.کنار اومدن ِ با اون ماجراست, که سخته.

کاروان

2008-11-24T22:37:00.004+03:30

خدا پدر مادر ِ این اجرای آذر-جشنواره فجر - را بیامرزد که سبب شد بعد از اندی, چاووش هشت -شوشتری - را گوش کنم و حسابی صفا کنم.حالم را عجیب بد کرد. بد که می گویم منظور, خوب است. موسیقی ایرانی دوست ها میدانند چه می گویم.لا مذهب چه ساختی؟ کدام شور و حال تو را به خلق ِ این عجیب, وا داشت؟دمت گرم.دمت گرم.
خورشیدی, تابیدی, ای شهید
در دلها, جاویدی, ای شهید
میگرید, در سوگت, آسمان
می سوزد, از داغت, شمع جان
چون روید, لاله از, خاک تو
یاد آرم, از جان, پاک تو

2008-11-23T18:55:00.004+03:30

صداقت , عامل اصلی توقیف ِ نشریات در کشور ِ ما ست.
صداقت ,عامل ِ مهم در تیراژ ِ بالای ِ نشریات در آنسوی آبها ست.

مضحک طور

2008-11-22T22:37:00.002+03:30

- سلام شما میدونید بیست ُهفت ِ خرداد چه روزیست؟
- بسم لله رحمان ِ رحیم , بعله , جمعه ست. نه ببخشید بیست ُ دو بهمن ِ.

unknown

2008-11-22T22:22:00.005+03:30

everything will be okay in the end

If it`s not okay, it `s not the end

در بر نازکای ِ چمن دیدمش, خیلی خوشم اومد گفتم اینجام بذارمش.

میل ِ به خواندن

2008-11-20T09:53:00.003+03:30

آمار ِ امسال نشان می دهد که ملت فهیم ِ ایران, از کتابهای ِ یک صفحه ای, بیشتر از کتابهای پنج صفحه ای استقبال می کنند.این آمار ما را خوشحال کرد چراکه آمار ِ سال ِ پیش ,کمی ناراحت کننده بود. البته کمی و نه آنقدر.
پارسال,کتابهای یک خطی ,هیجان ِ عجیبی به خواندن ,در ملت ایران را موجب شد و کمتر کسی, کتابهای یک پاراگرافی را می خواند.

علم بهتر است یا ثروت؟

2008-11-20T09:30:00.006+03:30

کاری ندارم که کدام برتری دارد یا بهتراست, یا کوفت و زهر ِمارتر است.
حرفم این است که لا اقل امروز, بدون ثروت ,عالم شدن , کار ِ حضرت ِ فیل است و من هم حضرت ِ فیل نیستم.

زمستان و پاییزِ زمستان گونه را از هر فصلی بیشتر دوست می دارم

2008-11-17T17:49:00.004+03:30

کیف می کنم از پسر های لاغر ِ قد بلند اما چهار شانه ای که پلیور مشکی یقه اسکی, جین ِ تیره ی سورمه ای, بوت ِ چرم ِ مشکی ساده-آن بوت هایی که شبیه کفشهای سوار کاری ست اما, نه آن قدر بلند- شالگردن بلند مشکی و پالتوی بلند مشکی با یقه ی به بالا داده شده و دکمه های باز می پوشند و گونه هایشان از سیلی ِ سوز و سرما, سرخ شده و شانه هایشان جوری ست که انگار سردشان است و به اصطلاح سر در گریبانند و سر به زیر و فقط گاهی سربر می آورند, که هوس کردند سیگاری بگیرانند تا دود سیگارشان با های ِ دهانشان قاطی شود و کیف کنند از این همه دودی که خب نصف ِ بیشترش, بخار است.زمستان و پاییز ِ زمستان گونه را از هر فصلی بیشتر دوست می دارم .نه صرفن به این دلیل که آدم ها در زمستان خوش تیپ تر به نظر می رسن.دلایل دیگری هم دارد.موزیک ,آغوش, دوست, استخر, خواب,شعر, چای, پتو, کتاب ,بوسه, قهوه, شومینه -به طور یقین -فیلم, غذا و خیلی چیزهای دیگر, در زمستان بیشتر کیف می دهد .

شاید بشود دروغ کسی را از نگاه کردن به لب هایش, فهمید.

2008-11-17T17:00:00.002+03:30

کیوان مطلبی نوشته بود در ارتباط با حس ِناشنوایی.مطلب را که خواندم به این فکر کردم که چه خوب می شود که آدمی, چند روزی -فقط چند روز و نه بیشتر- نشنود.فریاد های دیگران را نشنود.ناسزاهایشان را نشنود و حتی مهربانی هایشان را هم نشنود.به یاد ندارم کسی چیزی برایم بگوید و من به جایی غیر از چشمانش نگاه کنم. اما اگر بشود چند روزی,گوش هایم به مرخصی روند ,اگر با من حرف زنید , لبهایتان را نگاه خواهم کرد و نه چشمایتان را. نه به دلیل ِ اینکه لب خوانی کنم یا از این راه, جوری, متوجه حرفتان شوم , نه. به این دلیل که شاید لب ها هم مانند چشمها, حرفی برای گفتن داشته باشند.شاید بشود دروغ کسی را, از نگاه کردن به لبهایش, فهمید.لبهای پدرم چه شکلی ست؟
لبهای مادرم چه گونه ست
؟لبهای سولماز.........
نه , لبهای سولماز را می دانم.لب ِپایینش برجسته و بزرگ است و لب ِ بالایش , همانند ِ لب های دختران ِ نقاشی های کودکان ,دو تپه چسبیده به هم را تداعی می کند.

2008-11-13T21:21:00.002+03:30

هر قِدیسی گذشته ای دارد و هر گنه کاری , آینده ای.

2008-11-13T18:24:00.003+03:30

در یه رستوران ِچینی در پاریس, وقتی گفتم ایرانی ام ,مرد ِ چینی فریاد زد(با خوشحالی) که آهاااا احمدی نژاد.انگار که ایران را از احمدی نژاد به یاد آورده باشد.امروز ,اوباما از او محبوب تر!شده آنهم به سرعت ِ نور.منظورم دقیقن محبوب تر است و نه صرفن مشهور تر.اگر از مریدانش! به خصوص در ایران و نه همشان ,بپرسی که لطفن اگر می شود کمی از اوباما برایم بگو و یا اینکه چرا اینقر مشعوفی از پیروزی اش ,فقط کمی چپ چپ نگاهت می کنند که این هم شد سئوال و دست ِ آخر جوری ,طفره می روند.باز هم تاکید می کنم که منظورم همشان نیستند. منظورم همان هایی ست که فقط به بقیه نگاه می کنند که اگر خوشحالند,آنها هم خوشحالی کنند.

زن ها و تخیل؟

2008-11-12T23:11:00.004+03:30

-چه جوری اینجوری می شه؟اگه سه ماه پیش بهم میگفت که کم پیدایی , چند روز ِخبری ازت ندارم , دلم می خواست جوری , از سرو کولش بالا برم و پاهامو به گردنش برسونمو از دو طرف آویزون کنم و دستم رو به نشونه ی خوشحالی ِ بیش از حد , بچرخونم.اما الان اگه ازم بخواد که زنش بشم هم ,انگار نه انگار. نه قلبم شروع می کنه به تند زدن , نه گُر میگیرم, نه نیشم تو دلم تا بناگوش باز می شه, نه چیزی.
-اینجوریه دیگه.ما زنا هر چی می کشیم از این تخیلاتمونه.
-من چی میگم ,تو چی میگی.حالت خوش نیست انگار.
-د ِ نمیفهمی دیگه.قبل از اینکه با یارو نشست و برخاست کنی , انقدر بیخودی تخیل می کنی که دست ِ آخر میبینی ای بابا ,این یارو با اون یارویی که من تخیل می کردم, کلی فرقشه و فقط اسماشون و قیافشون یکی یه.اینجوری می شه که اینطوری میشه.خب تقصیرم نداری .تو اون یارو که تو رویاهات میدیدیو دوست داری. درسته که اسمو قیافش همون آدم واقعیست, اما مابقی ِچیزاش, کلی فرق می کنه.
-.. شعر میگی.من اصلن تخیل ِ خوبی ندارم.
-مگه میشه زن بودو تخیل ِ خوبی نداشت؟
-تو چی؟
-من تنها چیز ِ خوبی که دارم همینه.
-آمار گرفتی؟منظورم اینه که چند تا زن میشناسی که اینطوری ان؟
-اااوووه , کُلی.
-یه کاری کن. بذار تو بلاگت ببینیم چند تا زن تایید میکنن! منم میذارم.با هم میذاریم.
-ااااوووووه.حالا انگار چند تا بازدید کننده دارم!خیلی باشن, پونزده تا بیستا. ناپیدا و سیصدو شصت ,باهم.حال ِ کامنت ندارن.تازه نصفشونم, پسرن.
-ای بابا.

2008-11-11T15:23:00.012+03:30

خوب زخم هایم را می شِناسی ُ
خوب ضعف هایم را.
هرزگاهی که دلت ُپر است وپیدا نکردی کوتاه تر از دیوار ِ من , دیوار
میکاود دستان ِ سردت , درون ِ پر از زخم های سر باز ِ پر درد را
پیدایشان می کند
فشارشان می دهد
وآنچه که مهم نیست
پر شدن ِ من است از درد ,غم , نفرت
وآنچه که صد البته مهم است
خالی شدن ِتوست از درد
غم
نفرت

برای ِ صبا ی ِ خوش خنده ام که خنده اش, عالمی ست.

2008-11-05T01:37:00.002+03:30

من ساناز ِ ستار, از زیر پیرنی! متنفرم.بچه که بودم ,مادرم به زور به من زیر پیرنی می پوشاند اما امروز, حریفم نمی شود.من ساناز ِ ستار, زیاد اهل ِ میوه جات نیستم.بچه که بودم مادرم را بسی زیاد دق می دادم. چون فقط در میهمانی های ِ خوانوادگی, کیلو کیلو میوه می خوردم و اگر هلو یا آلویی به نظرم بزرگ یا بهتر بگم درشت می آمد, ذوق می کردم و فریاد می زدم که : مامان نگاه, چه آلوی بزرگی ست.من ساناز ِ ستار شش ساله بودم که فهمیدم ,هیچی و هیشکی بهتر از سگ ِگنده نیست. اما مادر و پدرم تحویلم نگرفتند و امروز پس از هجده سال, دو روز در هفته را با سگ ِگنده ای بنام ِلورا می گذرانم.من ساناز ِ ستار همیشه پاترول مشکی دوست داشتم اما پراید ِ سفید سوار می شوم.من ساناز ِ ستار برای ِ زندگی, جان می دهم و ُکلی عاشقم.عاشق ِمامان, بابا ,خواهر, مادربزرگ, پدر بزرگ, فامیل, آشنا, دوست, رفیق, ساز, فیلم, عکس , کتاب , کاریکاتور, بازی, حیوان, موسیقی, مستند, کنسرت و و و و و و و و و و و و

2008-11-03T13:39:00.003+03:30

می خواهمت پشت به من
روی ِ صندلی ِ لهستانی
بخار ِ هات چاکلتت, خودش را به بخار ِ دهانت رساند و
با هم برقصند و محو شوند
و تو برایم بخوانی
و دستانت, دستانم را
همانطور که پشتت ایستاده ام
و با بازی با موهای ِ پشت ِ گردنت صفا می کنم, پیدا کند
و انگشتانت, به انگشتانم بوسه زنند.
می خواهمت همانطور لوس
که از هر پُک ِ سیگار ِمن
به کودکی مانی, که دیگر برای ِ مکیدن ِ پستانک پیر شده
اما
هوس اش را دارد.
کجاست آغوشی برای ِ گریستن ؟
دلم تنگ است
و آسمان
هیچ
مراعاتم را نمی کند.

ب ِ ل ل ا

2008-11-01T19:56:00.005+03:30

جدن که سگ ,خوب دوستی ست.سگش می ارزد به دوستی های ِ بو شاش گرفته.دوست ِجنس ِ موافق و مخالف هم خوب دوستی ست اما متفاوت.بلا بچه ی محمد است و دوست ِمن.

الفی بچه ی روژاوآ و دوست داشتنی ِ من.

خمینینی

2008-10-29T19:51:00.003+03:30

کهدیلر کهدیلر
خمینینی گهدیلر.
این بود شعار ِ اهالی ِ خاتون آباد.
پُرنانسی ایشنش اینطوری ست
کَ هدیل َر
و
گ َهدیل َر.

2008-10-28T23:04:00.002+03:30

پاییزی زمستان گونه
ای کاش زمستانش پاییز گونه باشد.

2008-10-28T15:29:00.003+03:30

حتمن نباید بچه ای را به سرپرستی قبول کنی یا خرجش را بدهی یا به حساب ِ فقیری پول ِ فراوان بریزی یا چمیدانم کمک های مالی ِ عجیب غریب کنی تا حس ِ خوبی بهت دست دهد.اگر پیرزنی زیر ِ باران برایت دست تکان داد سوارش کن و تا دم ِخانه ببرش.اگر زنی با بچه اش سوار اتوبوس شد و جای ِ خالی نبود جایت را به او بده.اگر بچه ای, نگران, کنار ِ خیابان ِ شلوغ منتظر بود , دستش را بگیر و از خیابان ردش کن.اگر دختری با کیف و بارو بندیل, روی آخرین صندلی ِ وَن(تاکسی) نشسته بود,بهش بگو که لازم نیست پیاده شود تا تو پیاده شوی و جوری از جلویش خودت را به در برسان.همین مختصر ها هم خوب حسی میدهد.

تئاتر

2008-10-26T22:53:00.003+03:30

مهمانسرای ِ دو دنیا را رفتم.خوشم آمد .بلیط راحت گیر آوردیم و سالن ِ اصلی پر بود از صندلی های خالی.موزیکش کار ِ علیزاده بود(خوشم آمد به قول ِ دوستی مرز نداشت)نوشته ی اریک آمانوئل اشمیت, به کارگردانی ِ سهراب ِ سلیمی. طراحی ِ لباس هم بدی نبود .نور و صحنه هم خوب بود به اضافه ی بازی ها. علی سرابی(ژولین پورتال) محسن حسینی(راجا پور) علاء محسنی(رئیس دلبک) مینو زاهدی(ماری),همه خوب بودند.اول اسم ِعلی سرابی را آوردم .نه به این دلیل که از همه بهتر بود.به این دلیل که ازش خوشم آمد.دوست دارم بیشتر از اجرا و موزیکش بنویسم(مهمانسرای دو دنیا) اما خیلی خسته ام و باید صبح ِ زود بیدار شوم.گفتم شاید همین مختصر هم شما را ترغیب به دیدن کند وبه از هیچی باشد .بعدن بیشتر می نویسم.

2008-10-26T22:35:00.005+03:30

مملکت ِ گل و بلبلی ست.وقتی ده ِ شب, پیکان ِ درب و داغانی, با نوار ِ شطرنجی ِ نارنجی و آرم ِ تاکسی , جلوی پایت ترمز می کند, خدایی که باور نداری را شکر می کنی و احساس ِ خوشبختی می کنی.می دانم فقط ایران نیست که اینجور مواقع این احساس بهت دست می دهد .کشورهای دیگه هم همینطور اما با کمی تفاوت.مثلن مدل ِ نوارها و تاکسی ها.

سیلی

2008-10-24T19:56:00.002+03:30

می دانم که این خود بی نزاکتی ست اما گاهی دلم می خواهد بزنم تو گوش ِ بی نزاکتان. آی دلم می خواهد,آی دلم می خواهد. یه بار زدم تو گوش ِ پسری که وقتی به متلکش بی اعتنایی کردم , مرا فحش ِناجور داد. بعدش از خودم بدم آمد چون تنها دوازده سالش بود و من شاید هجده.اگر او بیست سالش بود و من هجده, بدم نمی آمد که هیچ, به خود حتی می بالیدم.یک بار هم وقتی سیزده سالم بود دستِ مردی را با تراش ِ آهنی ِ رومیزی ام که تمام ِ مدادهای همکلاسی هایم را می تراشید, له کردم.پارسال هم در صف سینما دست ِ مردی را گرفتم و آنقدر سرش داد زدم که بعدش به رعشه افتادم. چند روز پیش انقدر دلم خواست بزنم تو گوش ِ پسر ِ بی مزه ای که نگو. اما نزدم فقط تو دلم یه فحش ِ آبدارش دادم,همین.

2008-10-23T16:38:00.005+03:30

تنها چیز ِمطلقی که می توانم درباره ی هم جنس هایم بگویم ,این است که ابروی نخ به هیچ کدامشان نمی آید.به هیچ زنی.
این تنها چیز ِ مطلقی ست که می توانم در این روزگار بگم.

ماجرای من و پارس

2008-10-22T17:08:00.013+03:30

دو هفته پیش یکی از شاگردانم پرسید که آیا تجربه ی کار با کودک را دارم !منظورش این بود که آیا تا بحال به کودکی درس ِ تار داده ام یا نه.گفتم نه اما باید جالب باشد.کارتی از جیبش درآورد, پشتش چیزی یادداشت کرد و به من داد.کارت ِآموزشگاه ِ پارس(ناصر نظر)بود.
ازم خواست که تماس بگیرم و بگویم فلانی من را معرفی کرده تا ملاقاتی با نظر ترتیب دهند.تشکر کردم و کارت را در جیب ِ کیفم گذاشتم.چند باری که در کیفم دنبال خودکار میگشتم چشمم به کارت خورد اما حوصله ام نکشید و این کار هم به فهرستِ کارهای پشت ِگوش انداخته شده اضافه شد.باید نوبت را رعایت می کردم.
اول رفتن به دفتر ِ پستی پل ِ رومی جهت ِ پیگیری ِ گواهینامه و کارت ِ ملی گم شده.
دوم گرفتن ِعکس ِسه در چهار جهت ِ دریافت ِ المثتی(حتم دارم که جای امیدواری نیست که گواهینامه ام را در دفتر ِ پستی ِ پل ِ رومی پیدا کنم)
سوم رفتن به باغ ملی برای درخواست کارت دانشگاه .البته برای بار دوم چون اولی را گم کرده ام. راستش را بخواهی دارو ندارم را که به زور تو کیف پول ِچرم ِ قهوه ای ام جا داده بودم , گم کرده ام. در واقع کیف پول ِچرم ِ قهوهای ام را گم کرده ام.
چهارم ریختن پول ِ سفر تانزانیا به حساب ِ مسعود.
پنجم ریختن شهریه دانشگاه به حساب ِ دانشگاه .
ششم وهفتم و ........ را یادم نمی آید. حداقل چند سالی از پشت گوش انداختنشان می گذرد.
کجا بودم؟انقدر حرف ِنا مربوط زدم که یادم رفت تا کجا برایتان گفتم.
خلاصه یه هفته ای گذشت تا شاگرد پرسید که زنگ زده ام یا نه !انگار که می دانست چه مدل آدمی یم چون تا لبخندم را دید, موبایلش را برداشت, شماره ای را گرفت وبعد از چند لحظه ای سکوت, سلام کرد وگفت که می خواهد با خانم افشار صحبت کند .دستش راجلوی جایی که صدا از آن به آن کسی که پشت ِ خط است میرسد ,گرفت و یواشی بهم گفت: الان میدم با خودشان صحبت کنید.
-سلام خانم افشار.خوب هستید؟می خواستم با آن خانمی که حرفش بود صحبت کنید .الان اینجا هستند .از من خداحافظ.
من همانطور هاج و واج مانده, گوشی را گرفتم و در نهایت, چهارشنبه سه بعد از ظهر فیکس شد .
امروز که چهار شنبه باشد, ساعت ِ سه و سه دقیقه وارد آموزشگاه ِ پارس شدم.اگر سر در را نخوانده بودم و کلی بچه آنجا نبودند به آموزشگاه بودن ِ آنجا شک می کردم.خانمی دم ِ درِ ورودی ازم کارت خواست.یادِ آموزشگاه زبان ِ سیمین افتادم که وقتی بچه بودم می رفتم و هیچ وقت ِ خدا کارت همراهم نبود.
بیشر شبیه یک فرودگاه ِ کوچک بود .اتاقک شیشه ای بی مزه ای داشت که بالایش نوشته شده بود اطلاعات (اینفور میشن) دقیقن از آن اطلاعات خانه هایی که در فرودگاه هست. از آن دستگاه ها که وقتی پول می اندازی بهت نوشابه یا آب معدنی می دهند هم داشت.اسم این دستگاه ها را نمی دانم. سه دختر با لباس ِ آبی شبیه به هم که لباسشان شبیه ِ مهماندارها بود, در اتاقک مشغول تلفن جواب دادن بودند.از یکدامشان پرسیدم می بخشید با آقای نظر قرار ِ ملاقات داشتم .ممممم
-خانم ستارزاده؟
-بله.
-بفرمایید اینجا منتظر شوید تا صدایتان کنم.
چشم تیز کردم و یک صندلی خالی پیدا کردم.یک اتاق بزرگ برای منتظران تعبیه شده بود.مادر ها بلند بلند از پیشرفت ِ فرزندانشان در فلوت و بلز می گفتند.یک تلویزیون بزرگ هم بود که کنسرت بوچِللی (اسم ِ بوچللی برایم تداعی نام برتولوچی را می کند) پخش می کرد.
اسمش را درست می گویم؟الان که با خودم تکرارش می کنم چندان آشنا نیست. بوچللی بوچللی بوچللی .منظور همان ایتالیاییَست.
دفترم را از کیفم بیرون کشیدم و شرو ع کردم به نوشتن ِ همین اراجیف که داری می خوانی.
باورت نمیشود که شبیه ِ یک فرودگاه ِ کوچک بود؟
به جای اینکه از آن اتاقک ِ شیشه ای بیرون بی آید و من را صدا کند من را پیج کرد,پ ِی ج.

نه از آن خوابهایی که وقتی برای کسی تعریف کنی, بپرسد شلواری تنبانی چیزی بالای سرت نبوده !

2008-10-21T17:39:00.002+03:30

اگر حوصله ام بکشدو خواب دیشبم را فیلمنامه کنم و بعد یه تهیه کننده ی درست و حسابی پیدا شود یا حتی یه کمپانی کله ِ خر امریکایی حاضر شود فیلمنامه ام را بسازد,آن وقته که می فهمید جن گیر و طالع نحس و چمیدانم کینه و اره و شاتر و شب سیزدهم, در ژانر ِ کمدی می گنجند نه ترسناک یا چیز ِ دیگر.

هیچی بدتر از خواب گه نیست و هیچی بهتر ازخواب خوب

2008-10-17T09:27:00.003+03:30

پیش بینی ام درست بود.بغض های به گریه تبدیل نشده حتمن تمام بدنم را گرفته بودند و جا برای این یکی نگذاشته بودند, چون هر چه دندانهایم را به هم فشار دادم و انگشتانم را مشت کردم و لبم را گاز گرفتم فایده نکرد و تا توانستم زاری کردم. گه تر ازخوابِ دیشب ,خواب ندیدم.اما شانش آوردم که او هم پیشم خوابیده بود و گرنه تا صبح که بهش زنگ بزنم و ازخوب بودنش مطمئن شوم,پدرم در می آمد. هیچی بدتر از خوابِ گه نیست و هیچی بهتر از خوابِ خوب.

دیشب تب داشتم, اما امشب نه.اگر باز خواب بد ببینم, صبح گریه خواهم کرد.

2008-10-17T01:40:00.004+03:30

چند وقتی بود که خوابهایم رنگی اگر نبودند, ُگه هم نبودند.اما دوباره شروع شده.
کامیون ِ همسایه را قرض می گیرم و با دوست و مادرم میروم خانه اش.کمی گپ می زنیم اما بعد, حرفمان می شود,شدید.بر می گردم, با اشک و زاری .مادرم که پیش او مانده است ,بهم می گوید که او هم کارش اشک و زاریست. اما من می گویم فیلمش است و مطمئنم که به هیچ جایش هم نیست.
سوارِ ماشین می شوم .ماشین ِ خودم, نه آن کامیون.می روم به کوچه ای تنگ, آنقدر که جفت آیینه هایم می شکند.کوچه تاریک است .ماشین از جایی پرت می شود و من مجبور می شوم با دستانم ماشین را بلند کنم و بکشانم .از حال می روم.خسته ام. دوستی بی جهت سرم فریاد می کشد.بی اعتنا به فریادش دور می شوم.پرتگاهی جلویم است . آن نزدیکی درختی ست که جان سالم به در بردن از پرتگاه را ممکن می کند.از درخت عبور می کنم .صدایم می کند پسریکه, انگار دوستم دارد.ازش خواهش می کنم که تنهایم بگذارد .انگار که بدانم اگر بیاید, از درخت می افتد.اما پسر گوش نمی کند و...........عذاب وجدان دارم.حس می کنم که به هیچ وجه لیاقت این همه مهربانی و علاقه را ندارم.دستو پایش بد جوری تکان می خورد ومن تو سرِ خود میزنم.
خوابهایم ُگه شده اند,خیلی.

سوتی

2008-10-14T09:08:00.006+03:30

مادر در اوج عصبانیت:هم گواهینامه هم کارت ِ ملی ت رو گم کردی؟کی می خوای بری دنبال المثناش؟ای بابا, ناسلامتی عاقل و باغلی.
-باغل چه جور آدمیه مامان؟
-(خنده)

تنها نبودنت سخت نیست,بودنت هم سخت است.

2008-10-11T18:16:00.005+03:30

بیشتر از آنکه به نبودنت عادت کرده باشم,به بودنت عادت کردم.پس نبودنت بیشتر سخته تا بودنت.اگر عین ِ آدمیزاد بودم, نبودنت کمتر سخت بود.چون بیشتر نبودی و کمتر بودی.اما نبودم و نیستم چون تمام روزهایی که نبودی ,بودی و من آنقدر تخیل می کردم که گاهی یادم می رفت آنچه که می شنوم و آنکس که می بینم تو نیستی, توهّم است.

ماجرای بازار ِ روز و دلتنگی ها

2008-10-08T18:48:00.005+03:30

بیکار نشسته بودم روی جدول ِ تره بار ِ فاز ِ شش.میوه فروش ها هم انگار سرشان خلوت بود و مگس ها حسابی صفا می کردند.ده کیلویی میوه دستش گرفته بود.موبایلش زنگ خورد.سمفونی چهل موتزارت .شماره را که دید یکی از دسته های یکی از کیسه ها, ول شد.جوری که انگار فقط یکی از انگشتانش شل شود. اما میوه ها نریخت .همه سنگینی حدودِ هفت کیسه میوه را ,دست ِچپش متحمل شده بود.نکرده بود میوه ها را بین دو دستش تقسیم کند .هر چند که اگر این کار را کرده بود, معلوم نبود کدام دستش موبایلش را دم ِگوشش می برد.نیشش باز شد .مشخص بود که خیلی ذوق کرده است .یا دختری بود که خیلی وقت است که منتظر تماس اش است, یا دوستی قدیمی و یا برادر یا خواهری که سال هاست که از ایران رفته .سلام گرمی کرد و پرسید: تو مگر برگشتی؟
کیسه ها را کنارِ پای ِ من به زمین گذاشت و با سر اشاره کرد که اگر میتوانم مواظبشان باشم.من هم سری تکان دادم که باشد, قبول.
تند تند قدم برداشت و دور شد .از آن دسته از مردها بود که وقتی با تلفن حرف میزنند , تند تند راه میروند و دستشان را تکان تکان میدهند.از آن ها که اگر تلفنشان سیم داشته باشد ,آنقدر راه میروند و می چرخند, که آخرِ سر مجبور شوند مکالمه را به خاطرِ باز کردن ِ سیم ِ تلفن از هم, پایان دهند.
وقتی که برگشت هنوز موبایلش دستش بود و نیشش هم باز .حسرت خوردم که نمی توانم حرفهای آن دیگری را بشنوم .تمام تمرکزم روی میوه های به من سپرده شده, تکان دستها و حرفهایش بود.گفت:چه خوب کردی که زودتر برگشتی.تا غروب گرفتارم اما حتمن جور میکنم تا بیام پیشت و ببینمت. چرخی زد و دوباره راه ِ آمده را برگشت .من هم همانطور نگاهش می کردمو به هیچ جایم هم نبود که ببیند عین فضولها به حرفهایش گوش می کنم.بیست قدمی رفت و دوباره برگشت. اما این بار دستش را که جلوی دهنش گرفته بود, مانع از آن می شد که ببینم نیشش همچنان بازاست یا نه . به هر حال اخم ها حاکی از آن بود ,که نیشش جمع است.
چی داری میگی؟باز خل شدی؟مگه چی گفتم دیوانه؟
تا آمدم بفهمم که موضوع از چه قرار است ,چرخی زد و دور شد.اینبار دورتر .آنقدر دور که دیگر ندیدمش .اگر عینک به چشمم بود احتمال داشت که ببینمش ,هر چند خیلی کوچک.اما عینک, عینک ِ آفتابی بود نه طبّی .اینبار از سمتِ دیگری ظاهر شد .انگار که دور زده باشد.هیچی نمی گفت, ساکت بود.انگار که آن دیگری داشت غُر میزد و او گوش می کرد.از آن غُرهایی که وقتی معده ات خالیست میزنی. از آن غُرهایی که قبل از عادتِ ماهیانه ات میزنی. از آن غُرهایی که وقتی دلتنگی میزنی.منظورم از این گونه غُرهاست.همانطور ایستاده بود. خدا پدر مادرش را بیامُرزد. حتمن فهمیده بود چشمانم از تعقیبش خسته شدند.بغض کوچکی کرد و گفت:قربونت بشم من.چرا زودی از کوره در میری؟دلم داره برات می ترکه لعنتی .ول کن این حرف ها رو.
کنج ِ چپ ِ لبم کشیده شد.به آن دیگری حسودیم شد. نه به خاطر اینکه پسر ِ قد بلند و خوش تیپی قربون صدقه اش می رفت.به این خاطر که کسی را داشت که دلش برایش بترکد, و وقتی که از دل تنگی اش می گوید, بهش فحش هم بدهد.آنهم لعنتی,فحش ِ دلخواه ِمن.

یادم آمد هر وقت که زیاد دلتنگ می شدم, اگر بیش از پنج دقیقه تلفنی حرف میزدم, دعوایم می شد.شاید,دلم وقتی می خواهد از دلتنگی بترکد, تابِ تلفنی حرف زدن را ندارد.

این داستان حقیقت داره

2008-10-07T17:12:00.003+03:30

میدون هفت تیر
کله ظهر
-ببخشید خانم تی تی میدونین کجاست؟
-اوومم.. یا بالاتر ِ یا پایین تر
-دستت درد نکنه

مام بچه بودیم والا

2008-10-07T17:06:00.004+03:30

-خاله میشه بذاری رد شم؟
-نه نمیشه
- به تُ-مم
چقدر پرو شدن این بچه ها .خیر ِ سرم می خواستم باهاش شوخی کنم.هاج و واج مونده بودم که از اتوبوس پیاده شد و شروع کرد به بای بای کردن

آآآآی دلم

2008-10-01T17:16:00.002+03:30

دلم می خواد پر بگیره ز غصه آزاد بشه
عمری تنها بوده, وقتشه دوماد بشه
آی دلم, وای وای وای دلم, وای وای وای دلم, آی دلم
وقته غم سر رسیده طلسم من وا شده
اونی که گم کرده بودم, حالا دیگه پیداش شده
آی دلم, وای وای وای دلم ,وای وای دلم ,آی دلم
خیلی خوشم می آد از این آهنگ.نمیدونم چند سالم بود که ُگل کرد و ورد ِ زبونا شد.یادمه وقتی با سولماز می رفتیم حموم, بلند بلند می خوندیمشو می رقصیدیم.یادش بخیر
تن من کویره , تنت مثل تگرگه
بی تو این زندگی,واسم د ِ مثل مرگه
آی دلم, وای وای وای دلم, وای وای وای دلم ,وای دلم

تاکسی درایور

2008-09-30T16:09:00.004+03:30

هوا خنک بود.دستمو بردم از پنجره بیرون.زیر چشمی چند باری نگام کرد اما گذاشت کِیفمو بکنم.راننده ی محترمیه . خط سعادت آباد- انقلاب کار می کنه .هفت هش باری می شه که سوار ماشینش شدم.گاهی اوقات که عجله ندارم (که خب خیلی نادر ِ چون همیشه خدا عجله دارم) چون نوبت ِمسافر زدن ِاو نیست, به بهانه ی جلو نشستن, صبرمیکنم که سوارِ ماشین او شم.مثل بقیه راننده ها عصبی نیست. راننده ی عجیبیه .عجیب از این لحاظ که اگر درِ ماشینشو به هم بکوبی, پرخاش نمیکنه که هیچ, شوخی هم می کنه. میگه نه, اینطوری در داغون نمیشه .شاملو گوش میده . وقتی موبایلش زنگ می زنه, میگه پشت ِ فرمونم, بعدن زنگ می زنم.اگه پول خورد نداشته باشی و اونم نداشته باشه, سرت داد نمیزنه و خوردشو ازت نمگیره .وقتی میخوای از ماشینش پیاده شی ,چه خدافظی کنی چه نکنی, بهت روز بخیر میگه و لبخند میزنه.من که کِیف میکنم ازش. مخصوصن روزایی که دختره ی ننه دریا گوش میده .فقط حیف که قیافش شبیه رابرت دنیرو تو راننده تاکسی نیست.

نجسی

2008-09-27T22:23:00.006+03:30

هیشکی هیچ غلطی نمی خواد بکنه؟همین طور می خواین دست رو دست بذارین و استشمام کنین؟من که تحملشو ندارم.یعنی از بچه گی از بوش بدم می اومد.یادم می آد, شب هایی که می موندم خونه مامان ایران و نصبه شبی مجبور می شدم تشکمو که خیلی ام سنگین بود و پشت و رو کنم تا صب که مامان ایران که به نجسی و متضاد نجسی که نمی دونم چی صداش میکنن اعتقاد عجیبی داشت از چیزی بو نبره ,تا خود ِ صب خوابم نمی برد. بوی عجیبی داره.چطور شما میتونین تحمل کنین و پیف پیف نکنین؟البته شاید به بوش عادت کردین .اما من جدن دیگه هیچ رقمه نمیتونم بوی رفاقت هایی رو که بو شاش گرفتنو تحمل کنم .اگه دقیق تر بخوام بگم اینجوریه که, رفاقت هایی که بو شاش گرفتنو هنوز می تونم تاب بیارم, اما بوشو, نه.یه کاری کنین. بوش داره تمام دنیا رو بر می داره.من از بوی شاش متنفرمممممم

بازی

2008-09-26T12:04:00.002+03:30

زمانی که حوصلمان از پوکر و گپ زدن و مافیا و حکم و گاسیپ و غیره سر می رود, میرویم سراغ ِ بازی ِ تقدیم کردن ِآهنگ به یکدیگر .اینطور که کانال پی.ام.سی یا ایران میوزیک یا هر کوفت دیگر( که قاعدتن هر چه جوادتر باشد بهتر است ) را انتخاب می کنیم و بعد کسی را که قرار است آهنگ از طرف جمع به او تقدیم شود و بعد بی صبرانه منتظر می مانیم تا آهنگ شروع شود.گاهی اوقات آهنگ را از طرف فلانی به بیساری تقدیم می کنیم. که می شود هم فلانی هم بیساری در جمع حضور نداشته باشند.حتمن می پرسید خب که چه؟خب که بخندیم دیگر .

گاهی اتفاقات دیگه ای هم می افته.یک نفر سه رقم اول ِشناسنامه یا موبایلشو می گه , شماره به رسیور داده می شه و جمع به اتفاق میرسه که اگر بازی کننده پسر باشه, اولین دختری که دیده بشه دوست دخترش و اگر دختر باشه اولین پسر یا مردی که دیده بشه دوست پسرش خواهد بود.خب گاهی بعضی ها بدشانسی می آورند یا نمیدانم خوش شانسی چون شماره موردِ نظرشان جزو شماره ی کانالهای ممنوعه است .آنوقته که حسابی میخندیم .

این است خودروی ملی

2008-09-24T21:27:00.003+03:30

مست بود و عصبی.از آیینه , النگانس سبز رنگی را دید که آژیرش روشن بود و مثل سایه تعقیبش میکرد. فشار ِ پایش را روی پدال ِ گاز بیشتر کرد. نود, صد, صد وده, صد و بیست, صدو چهل. صدای زنی با صدای سکسی را شنید که میگفت:این است خودروی ملی.اما ماشینش سمند نبود.